Naast mijn praktijk werk ik als Coördinator Scholen mee aan een bijzonder project, Ereveld Vol Leven. Dit is een herdenking waarbij op unieke wijze oorlogsslachtoffers worden herdacht door ze een gezicht te geven. Idee erachter is om jongeren actiever te betrekken bij herdenken, ze meer bewust te maken van de impact van oorlog op een mensenleven.

Voor dit project heb ik diverse scholen uit het hele land benaderd om leerlingen te werven voor het speciale scholenprogramma. Op maandag 2 mei a.s. zullen ze gaan kennis maken met deze mensen en hun verhalen en de familie die ze hebben achter gelaten.

Deze unieke manier van herdenken gaat plaatsvinden op het Nationaal Ereveld Loenen, onder Apeldoorn. In 1947 besloot de Nederlandse regering de stoffelijke resten van de Nederlanders die in de Tweede Wereldoorlog in Duitsland waren omgekomen, over te brengen naar Nederland. Deze slachtoffers rustten op vijandelijke bodem en hadden vaak geen behoorlijke begrafenis gehad. Om dit besluit uit te kunnen voeren, begon de Oorlogsgravenstichting in 1948 met de aanleg van een ereveld in Loenen. Op 18 oktober 1949 opende Prinses Wilhelmina het ereveld waar nu bijna 4.000 Nederlanders begraven liggen.

Sinds de jaren tachtig vormt het ereveld ook als de laatste rustplaats voor militairen en burgers die zijn omkomen tijdens humanitaire en/of vredesmissies worden er (her)begraven. Vorig jaar juni werd hier nog de 26-jarige militair Ernst Mollinger begraven die tijdens een vredesmissie in Mali is omgekomen.

Ik was nog nooit op deze prachtige plek geweest. Als bergbeekjes kronkelen de paden met links en rechts witte vierkante grafstenen, zich door een prachtig bosgebied. Het heeft iets heel natuurlijks, alsof de mensen die daar liggen, je welkom heten.

Op 2 mei zullen er op een aantal plekken verspreid over het ereveld mensen achter de graven staan (representanten). Op deze wijze geven zij de persoon die daar ligt een gezicht, daarnaast kunnen zij ook wat vertellen over de overledene. Het ereveld komt tot leven. Een tiental verhalen zijn er in het bijzonder uitgelicht, die die dag verteld zullen worden. Voor de bezoeker brengt deze vorm van herdenken een grote bewustwording met zich mee: achter elke persoon schuilt een verhaal, dat tot de dag van vandaag zijn impact heeft op de generaties daarna.

Ik spreek uit ervaring: mijn beide ouders hebben als kind de oorlog meegemaakt. Dit uit zich veelal onbewust in de kleinste dingen in mijn dagelijkse leven. Als mens, dochter, moeder en gezinscoach komen er veel mooie dingen samen door dit project. Na 2 mei meer hierover!