Jongerencoach

Preventie. De kant waar ik het liefst mijn licht laat schijnen.

Mensen aan het begin van de rit handvatten geven, inzicht geven zodat ze betere keuzes maken, beter voor zichzelf gaan zorgen. En nóg mooier als je bij de jeugd kan beginnen! Dus toen ik vlak voor kerst benaderd werd om in opleiding te gaan als coach voor jongeren voor het Nationaal Comité Preventie Stress en Burn-out (NCPSB) zei ik meteen ja.

Oprichter Theo Immers is ruim 4 jaar geleden begonnen met het comité, door zijn zorgen over het hoge aantal werknemers dat in een burn-out beland. Opvallend én zorgelijk is dat 80% het niet ziet aankomen. De door hem ontworpen online tool, de Vitality Mind Challenge (VMC), heeft een voorspellende waarde en geeft niet alleen aan of er risico is op uitval, maar ook door welke factoren dit komt. Na de test volgt coaching waardoor men inzicht krijgt in waar de stress vandaan komt.

De VMC-tool is nu in de ontwikkelfase voor jongeren, een doelgroep waar het comité zich het laatste jaar zorgen om maakt. Want: jong geleerd oud gedaan!

We starten eind van de maand met de eerste test-groep. Fijn te mogen bijdragen en het is hard nodig in Corona-tijd: “We helpen terecht ziekenhuizen (…), om de ic’s te bemannen, ondernemers krijgen steunpakketten, maar we missen een derde pijler, om de jongeren te helpen die nu in de problemen komen.’’ Het zal in deze tijd wellicht wat minder preventie en meer contact houden, een luisterend oor bieden en tips geven zijn.

Ik ben er van overtuigd dat als we kinderen op jonge leeftijd al inzicht en tools geven in wat ze beweegt, hoe hun eigen gebruiksaanwijzing werkt, hoe ze zelf hun gedachten kunnen reguleren, het niet zo ver hoeft te komen. Want het mooiste wat je kunt worden is jezelf 🙂

2021-02-11T10:50:19+01:0011 februari, 2021|Kind, Nieuws, Puber, Zelfinzicht|

Acceptatie

Rustig blijven in onrustige tijden: ik vind het met vlagen topsport. “Heb vertrouwen Martine, je bent waar je zijn moet” spreek ik mijzelf moed in op wiebelige dagen. En voeg dan toe “Je bent niet alleen” aangezien we collectief in een transformatie proces zitten. “Weird is becoming the new normal” kwam laatst in een podcast voorbij. Op zich hou ik wel van ‘weird’ maar een beetje meer het gevoel van veiligheid, van weten waar je aan toe bent zou welkom zijn.

Er wordt veel gevraagd van onze veerkracht en flexibiliteit. De woorden van Eckhart Tolle helpen mij in deze tijd: accepteer wat zich aandient in het moment, werk het niet tegen maar werk ermee alsof je het gekozen hebt. Zoals bijvoorbeeld de invulling van de herfstvakantie…

Mijn jongste dochter is op tussenjaar in Valencia en we zouden naar haar toegaan. Ik zag ons daar – met haar als gids – al lekker door de straten struinen. Of met z’n allen op het strand zitten, blote voeten in het warme zand. De tickets waren begin september al bijna gekocht, voor de zekerheid nog heel even wachten. Elke dag dichterbij de eventuele vertrekdatum diende zich, als een Flexa-staaltje, weer een volgende kleurcode aan. Mijn gedachten gingen van recalcitrant-kleuter (“we gáán gewoon, die quarantaine zien we later wel!”) naar standvastig-volwassen (“het kan écht niet” en vervolgens alle doemscenario’s opnoemen). En tussendoor yoga om alles weer los te laten. Topsport dus.

Hoe het afgelopen is? Het is een Fletcher-hotel-deal in Brabant geworden. Ook zuidelijk, iets minder zon maar met een Wellness-center erbij. Vanmiddag die Spaanse dochter maar ‘s facetimen vanaf de witte plastic ligstoel bij het binnenzwembad. Werken met wat er is…

2020-10-13T07:57:15+01:0013 oktober, 2020|Nieuws, Zelfinzicht|

Hoogsensitief

Wat ben ik toch een geluksvogel dat ik zo’n fijne praktijkruimte heb. Rust, mooie lichtinval en uitzicht op een mini-binnentuin en dat allemaal in het hartje van Haarlem.

Tussen twee coachings in was ik even aan het bijlezen over hoogsensitiviteit. Ik merk de laatste jaren een toename in het aantal gezinnen dat te maken krijgt met een kind met hoogsensitiviteit (HSP), soms in combinatie met hoogbegaafdheid. Een op de vijf mensen is hoogsensitief, dus op zich niet zo raar dat dit een actueel onderwerp is. Zij zijn gevoelig voor interne (vol hoofd, onophoudelijke stroom aan gedachten) en externe (geluid, geur, stof op je huid e.d.) prikkels. Hoogsensitieve kinderen opvoeden vergt veel van ouders. Ze voelen zich soms behoorlijk machteloos en hebben het gevoel geen goede ouder te zijn.

Daarnaast is het soms zo, dat ze zich door dit kind bewust worden van hun eigen (hoog)sensitieve kant. Uit ervaring weet ik dat dat even wennen is én een mooi cadeau. Zoals een cliënt (uit een wat groter gezin) deze week zei:
“Nu begrijp ik waarom ik het logeren bij oma altijd zo fijn vond: daar was het zo heerlijk stil…en ze had een hond waarmee knuffelde en uren mee in de tuin speelde.”

Rust en regelmaat zijn fijn. Ik denk dat dit voor heel veel mensen fijn is. Toen half maart werd aangekondigd dat het openbare leven leven zou worden stilgelegd door het corona-virus, waren vele van deze sensitieve kinderen daar helemaal niet rouwig om. Niet elke dag in alles stress naar school, omgaan prikkels van een volle klas, wekelijkse sport, feestjes e.d.  In alle rust thuiszitten, van achter de laptop lessen volgen en ook nog qualitytime met je gezinsleden. Uiteraard werden sommige dingen ook gemist, zoals contact met leeftijdsgenoten. Dat is dan weer een klein voordeel van social media: het zorgt in deze tijd voor contact en verbinding.

Tegenwoordig voeren efficiëntie en snelheid de boventoon. “We leven in een samenleving waarin, tot het coronavirus opdook,  lange werkdagen en het onderhouden van een druk sociaal leven de norm waren. Terwijl er een grote groep mensen is voor wie het heel moeilijk is om aan die norm te voldoen,” zegt Barbara Allen, Britse psycholoog HSP-expert en coach.“Als je je brein niet voldoende rust geeft, gaat het stresssignalen afgeven.” Om dit te voorkomen, moet je je brein volgens haar geregeld pauze gunnen.

Welkom corona-virus, de brenger van een van bovenaf opgelegde (lange) pauze. Door deze tijd leren we onszelf beter kennen en komen we erachter waar we ons goed bij voelen en dat we wel varen bij meer rust. Mijns inziens een goede ontwikkeling!

 

2020-09-25T11:14:33+01:0025 september, 2020|Kind, Nieuws, Opvoeding, Zelfinzicht|

Mag ik je wat vragen?

Dit pareltje zag ik een tijdje geleden bij boekhandel De Vries in Haarlem liggen: een met linnen gebonden boek met blauw-witte kaft, een pentekening voorop met daarboven in gouden letters: “De jongen, de mol, de vos en het Paard”. Ik kreeg het dit weekend als verlaat verjaardagscadeau van vriendinnen.

Het is een verzameling gesprekken en mijmeringen tussen de jongen en de dieren die op zijn pad komen. Al slenterend vertrouwen ze elkaars gedachten toe. Levensthema’s al vriendschap, liefde en zelfvertrouwen worden besproken. Prachtig! Een boek dat wat mij betreft op school (basis en voortgezet) gelezen mag worden: de tekeningen nodigen uit tot filosofische gesprekken.

Deze tekening is één van mijn favorieten. Vroeger vond ik het heel moeilijk om om hulp te vragen, ik had sterk het gevoel dat ik het zelf (alleen) ‘moest’ doen en dat ik niemand nodig had. Het was denk ik een combinatie van dat ik niet zwak (kwetsbaar) wilde overkomen en de controle wilde behouden zodat het op mijn manier gebeurde. Perfectionisme is best lang een ‘goede’ vriend van me geweest… Dus ook al ging ik over mijn eigen grenzen heen en was ik soms helemaal kapot aan het eind van de dag, ik had het toch maar zelf gerooid! Tja. Je maakt het jezelf onnodig moeilijk als je niet de kaart “Om Hulp Vragen” gebruikt, al helemaal in een eenoudergezin.
Zoals deze wijze viervoeter het simpel verwoord, het is juist een teken van moed. En hoe fijn dat de ander er voor je kan zijn?

Als iemand bij mij komt voor hulp zeg ik daarom nu vaak: Welkom, wat goed van je dat je hulp zoekt. Soms kunnen we het niet alleen. De eerste stap is gezet en dat is vaak de moeilijkste.

2020-08-21T12:31:57+01:0021 augustus, 2020|Nieuws, Zelfinzicht|
Ga naar de bovenkant