Samenwerken

“Zijn dochters eten soms voor de tv, dat doen wij nooit. Eten doen wij altijd aan tafel.” Ze kijkt mij hoopvol aan en kijkt vervolgens vanuit haar ooghoeken naar haar nieuwe partner die rechts van haar zit. “Dat vind ik wel lastig hoe hiermee om te gaan als we met onze beide gezinnen bij elkaar zijn.”

Het is de Week van de Opvoeding met als thema dit jaar Opvoeden is Samenspel. Opvoeden doe je niet alleen. Het is een samenwerking tussen onder meer ouders, kinderopvang, scholen, sportverenigingen en gemeente. Ik moest meteen aan die mooie quote denken “It takes a village to raise a child” want al die onderdelen hebben inderdaad invloed op de ontwikkeling van kinderen. En vergeet social media niet. Opvoeden is nog steeds een hot topic: er zijn vele boeken, cursussen worden aangeboden en internet staat er bol van. Al die informatie is ondersteunend en kan tegelijkertijd ook voor onzekerheid zorgen.

Met enige regelmaat krijg ik ouders in mijn praktijk die twijfelen of ze het wel goed doen. Ik kijk dan met ze mee en het valt mij op hoeveel er onbewust wél goed gaat. En het besef dat het ‘normaal’ is dat een peuter tijdens het eten op zijn stoel gaat staan of ‘zomaar’ opstaat en wegloopt, is vaak al fijn. Tussen het hectische gezinsleven door waarin gejongleerd wordt met volle agenda’s (van ouder én kind) blijft het zinvol om af en toe eens bij de opvoeding stil te staan. Al helemaal als er zich een nieuwe ontwikkelingsfase aandient zoals de puberteit bijvoorbeeld. Je hoeft niet per se in alles op één lijn te zitten, maar het eens zijn over de grote lijnen is wel fijn. Wat ik in elk geval altijd adviseer is om als ouder consistent te zijn. Niet de ene dag heel relaxt zijn over het bord dat niet naar de keuken is gebracht en de volgende dag ontploffen als het niet gedaan is.

Een samengesteld/stiefgezin is een fusie van twee culturen. Daar is het essentieel om stil te staan bij de basis en je te verdiepen in elkaars normen, waarden en gewoontes. Dat vraagt om flexibiliteit…

“En hoe zie jij dat?” vraag ik en kijk naar hem. Het is even stil. “Het heeft altijd wel wat gezelligs, zo voor de tv eten met z’n allen…vooral in het weekend. Dat deden we bij mij thuis vroeger ook vaak zo” antwoordde hij. “Maar ik begrijp wel wat ze zegt.” Ze glimlacht en frutselt wat met haar sjaal. “Wat we misschien kunnen doen…“ zei ze de woorden langzaam uitsprekend, “…is dat we in het weekend dat we met z’n allen zijn, we op zondag voor de tv eten…?”  Een nieuwe spelregel voor het Samenspel has been born.

2018-10-02T17:03:06+00:002 oktober, 2018|Nieuws, Opvoeding, Samengesteld Gezin|

Huiswerk & muziek

Het is herfst 2016,  woensdagmiddag ’n uur of vijf. De wasmand roept, ik loop de zoldertrap op en hoor een behoorlijk harde beat uit de kamer van mijn zoon van 12 komen. Het type muziek dat ik niet echt op een Spotify-lijst heb staan. Wonderlijke keuze om huiswerk bij te maken, matig voor de concentratie lijkt mij, ik zou voor rustige tekstloze tunes gaan. Niks-aan-de-hand-hotellift-muziek. En véél zachter.

Ik kijk om de hoek zijn kamer in en zie hem op de grond liggen (hij heeft een bureau, maar die wordt gebruikt voor andere dingen) met zijn boeken voor zich. Beats Pill en mobiel naast hem. Hij is druk aan het schrijven. “Lukt het met deze muziek aan?” Ik doe mijn best neutraal te klinken. “Ja, gaat goed” zegt hij en kijkt even op. “Misschien iets zachter doen…?” opper ik er nog voorzichtig achteraan. “Nee Mam…. gaat goed”. Hm. Niet geheel overtuigd besluit ik mij op het uitzoeken van de was te storten.

Herfst 1981. De eerste tonen van Bohemian Rapsody vullen mijn zolderkamertje. Klik! Snel druk ik met wijs- en middelvinger de play en rec knop in van mijn radio-casette speler. Het begint al donker te worden, ik zit achter mijn bureau de Tros Top 50 te luisteren, vaste prik op donderdagmiddag. Nou maar hopen dat er nog genoeg ruimte over is zodat dit geweldige nummer er helemaal op komt. Mijn “Lekkere Mix sept-nov ‘81”-bandje (BASF – voor de kenner)  is bijna vol! Ik zing half mee met de tekst, pak mijn pen en ga verder met geschiedenis huiswerk maken: vraag 3. Leven van de landbouw. Het schiet niet op.

Terug naar de was. Terwijl de machine zich vult met water hoor ik: “Mam, kun je even helpen?” Ik leg het schone shirt op de stapel links, loop naar zijn kamer en zeg “Dat is goed, maar dan wel graag zonder muziek.” Hij kijkt omhoog met zo’n halve glimlach en zet de muziek uit. Bliep. Er verschijnt een appje op z’n scherm. Bliep. Nog één. “Doe anders ook even het geluid uit van je mobiel, misschien wel zo rustig…” zeg ik op een neutrale “het-maakt-niet-uit-hoor-maar-ik-zou-er-gek-van-worden” stem. Hij schuift het knopje op stil en legt z’n mobiel aan de kant. Hij leest de vraag voor waar hij niet uitkomt. Iets met Egypte, farao’s en rangen en standen. We gaan er mee aan de slag en een kwartiertje later sta ik weer de was te vouwen. Zoonlief maakt zelf de rest van de opdrachten, de muziek blijft zowaar uit.

Klusje geklaard! Ik leg een schone stapel was op het bed van mijn zoon en zie hem z’n boek dichtklappen. “Klaar?” “Jep.” antwoordt hij. “Vraagje: denk je dat je je huiswerk sneller af zou hebben gehad met of zonder muziek?”. Bedachtzaam kijkt hij boven z’n wenkbrauwen uit. Na een stilte antwoord hij: “Zonder”.

2017-01-31T12:21:02+00:0030 januari, 2017|Opvoeding, Puber|

Zomaar

“Kijk uit voor de lamp, Mam!” Alsof hij zijn eigen leven leidt slingert de vlaggenstok met vlag en schooltas alle kanten op. Helaas niet de kant op die ik wil: in de daarvoor bestemde houder. Het zal wel te maken hebben met de ontlading: mijn oudste dochter is geslaagd. Wow. Dat brengt je even uit balans. Henk, de gepensioneerde buurman tevens steun en toeverlaat van ons gezin, nam de klus dankbaar over.

“Foto!” riep ik. Een mijlpaal vereeuwigd. Verderop in de straat aan de overkant hing ook al een vlag, als een soort brothers-in-arms zwaaiden ze elkaar toe.

Een uurtje later lag er een klein handgeschreven briefje op de deurmat. Op enthousiaste toon schrijft de jonge auteur dat hij (of zij) het zo knap vindt dat de bewoner van dit-huis-met-de-vlag zijn/haar eindexamen heeft gehaald. Geheel belangeloos heeft hij dit geschreven en door de bus gedaan. Gewoon omdat hij dat leuk vind. Omdat hij het de moeite waard vindt om iemand een compliment te geven. Omdat die persoon dat verdient. Iets wat, gezien zijn missie, alle knappe knoppen in heel Haarlem verdienen.

Ik liep al in de wolken, dit zorgde echter voor het gouden randje erom heen. Jij begrijpt het Sammy.

2016-06-23T15:05:40+00:0023 juni, 2016|Nieuws, Opvoeding|

Veiligheid

“Mam, als jij dood bent, wie gaat er dan voor ons zorgen?” vroeg mijn zoon (toen 9 jaar) aan mij toen ik hem een nachtzoen kwam brengen. Hij frunnikte aan zijn versleten knuffel en keek mij met een serieuze blik aan. Zijn vader woont in het buitenland, dus hij besefte zich dat dat nog wel eens een uitdaging zou kunnen worden als mij iets zou overkomen.

“Dan komt papa terug naar Nederland en gaat hij hier in huis zitten.” Hij was zichtbaar nog niet gerustgesteld. “Maar dan moet hij eerst in nog in het vliegtuig…”. Daar zit wat in. “Dan komt Karin (vriendin om de hoek) en daarna Opi en Omi (40 min. in de auto).” Zijn ogen gleden van het plafond naar zijn handen die in zijn schoot lagen: dat antwoord kon hij wat mee.

Gevoelens van jonge kinderen zijn gericht op het hier en nu of op de nabije toekomst. Schoolkinderen zijn voor een belangrijk deel op een praktisch niveau met ziekte en de dood bezig. Er is daarom vooral behoefte aan feitelijke informatie.

Door hem dit te geven, weet hij waar hij aan toe is wat hem een gevoel van veiligheid geeft. Zo kan hij zich met véél belangrijkere zaken bezighouden zoals wat te trakteren in de klas voor z’n verjaardag.

2016-06-14T15:28:28+00:0014 juni, 2016|Opvoeding|

Als ze maar gelukkig worden

Met welke normen en waarden heb jij je kinderen opgevoed? Eén van de vragen bij de lesdag “Zicht op eigen opvoeding” tijdens mijn opleiding Gezins- en Opvoedcoach. Een zo wezenlijke vraag waar je als ouder(s) niet bewust bij stil staat.

Opvoeden – blijkt ook uit het nieuwe tv-programma “Omdat ik het zeg!” – is iets waar je gewoon aan begint. Wat mij in deze uitzending opviel, is dat ouders het soms bewust anders willen doen dan hun eigen ouders, om er vervolgens achter komen dat ze het op exact dezelfde manier doen. “Ik ga niet zo streng zijn als mijn ouders… En ik heb het précies zo gedaan: strenge regels, schemaatjes, lijstjes….” zei één van de (alleenstaande) moeders met een lach op haar gezicht.

Ik heb die vraag destijds ook bij mijn ouders neergelegd. Ze keken mij wat wazig aan. Ze deden maar wat, gaven ze aan. Met als toelichting van mijn vader “We hebben alleen je oudste zus opgevoed: die mocht jullie twee verder opvoeden”. Tja, dat is ook een manier. Dit kwam overigens ook naar voren in het programma: “De twee oudsten klagen over wat de derde en de vierde nu wel mogen: dat mochten zij écht niet op dezelfde leeftijd.”

Terug naar die Normen & Waarden. Ik kwam uit op Zelfstandigheid, Liefde, Veiligheid en Humor, een smeltkroes van mijn roots en mijzelf. Leuk gesprek voor aan tafel straks: welke normen en waarden vind jij/vinden jullie belangrijk? En welke je/jullie kind(eren)? En welke gaan zij wel/niet straks aan hun kinderen doorgeven en waarom wel/niet? Succes, het kan zomaar een interessante discussie worden!

http://www.npo.nl/omdat-ik-het-zeg/13-04-2016/VPWON_1259421

2016-04-18T15:42:30+00:0018 april, 2016|Nieuws, Opvoeding|

(Almost) ready for take off

Ineens kwam het binnen: vanavond heb ik de allerlaatste open-podium avond van mijn oudste dochter. De week erna de allerlaatste ouderavond. Zoals gisteren een goede vriendin van haar, die bij ons over de vloer was, met enige weemoed tegen mij zei: “We hebben nog 8 weken school en dan is het klaar…”.

Ik besefte mij ineens hoe ik haar ga missen en dat ons gezin aan de vooravond staat van een behoorlijk grote verandering. Van vier gezinsleden naar drie. Een lege kamer. Het grote loslaten is begonnen, mijn taak als opvoeder gaat na de zomer een andere vorm aannemen. Wat voor vorm weet ik nog niet, vanaf de zijlijn meekijken waarschijnlijk, observeren en af en toe je tanden op elkaar houden als je op Facebook en Whats App leest wat ze allemaal aan het doen is in haar tussenjaar.

“Moet er niet aan denken, kinderen het huis uit… ga nu al huilen haha!!” schreef een vriendin van mij van vroeger die jongere kinderen heeft. “Maar je zal er vast wel een klein beetje aan toe zijn hoop ik. En de andere 2 doodknuffelen natuurlijk.”

Ik denk dat ik dat maar ga doen – of dat opvoedkundig goed is laat ik maar even los.

2016-03-23T11:22:14+00:0023 maart, 2016|Nieuws, Opvoeding|

Lentekriebels

“Mam, wanneer krijg ik mijn eerste natte droom?” vraagt mijn 12-jarige zoon terwijl hij zijn boterhammen voor school aan het smeren is. Deze vraag is binnen ons eenoudergezin geen rare vraag. Ik geef hem antwoord en geruisloos gaat hij over tot de volgende veel belangrijkere vraag: “Kan ik afspreken vanmiddag?” Het geven van seksuele voorlichting vinden ouders anno 2016 blijkbaar nog steeds lastig. Eén van de smoezen die ouders gebruiken is “Mijn kind is er nog niet aan toe”. Zou het zijn dat het de ouders er niet aan toe zijn?

Recente cijfers geven aan dat 65% van de ouders hun kind voor het 10e jaar nog geen seksuele voorlichting hebben gegeven. Gelukkig zijn er organisaties als Rutgers – Kenniscentrum op het gebied van Seksualiteit en SIRE met campagnes als “Praat met je kind over porno voordat internet het doet”, die dit onderwerp aandacht geven. Juist nu in een tijd waarin alles op internet te vinden is en woorden als ‘sexting’ op Wikipedia staan, is het zo belangrijk om seksuele opvoeding aan je kind(eren) te geven. Liefst al op jonge leeftijd. Dan staat seks nog ver van een kind af en praat hij/zij er makkelijker over. Zo wordt het een alledaags onderwerp en weet je kind dat hij bij jou terecht kan met al zijn vragen.

Misschien is het tijd voor een lesje seks – Volkskrant magazine

2016-03-16T12:11:11+00:0010 maart, 2016|Nieuws, Opvoeding|

Minecraft

“Kom op, nu is het klaar met Lego-spelen – je bent er al ’n uur mee bezig!! Ga ’s even naar buiten of zo!”

Zou je dit tegen je 8-jarige zoon zeggen terwijl hij zichtbaar helemaal in zijn spel opgaat? Waarschijnlijk niet.

Lego, ik heb er vroeger ook uren mee gespeeld: zittend op de grond in mijn kamer mijn favoriete huis bouwen, grote tuin annex dierentuin erbij, garage met oprit. Steeds maar finetunen, afbreken, opnieuw beginnen. Zo creëerde ik mijn eigen wereld, alleen of met anderen, en elke keer werd het bouwwerk mooier.

Waarom geven we als ouders dan soms zo af op Minecraft, is het zo anders dan de tastbare blokken waar wij destijds mee speelden? Ook daarin wordt gebouwd, hele werelden worden gecreëerd, waar je op onderzoek uitgaat, je eigen eten moeten zoeken en bereiden en de held mag uithangen. Je maakt steeds weer keuzes over wat je nodig hebt om alles mooier en beter te maken en ook dit doe je alleen of samen. Er zijn geen instructies, het vinden en delen van info is een onderdeel van het spel. Via YouTube en andere kanalen worden kennis en kunde gedeeld, dus het heeft ook nog een sociaal karakter. Het is alleen even wennen aan het taalgebruik wat erbij hoort:

“Even wat diamonds pakken…”

“Een Enderman, snel een pompoen op mijn hoofd zetten!”

“Ah, goed zeg, een gouden appel!”

“Snel een brug bouwen zodat ik bij het ei kan komen”

Leuke bijkomstigheid is dat het spel in het Engels is. Best nuttig voor het dagelijkse leven toch, dat je zoon weet wat ‘armor’ en ‘dungeon’ betekent?

2016-03-10T15:52:35+00:003 maart, 2016|Opvoeding|

SBS6 Showniews – Co-ouderschap

SBS6 Shownieuws belde mij terwijl ik boodschappen aan het doen was in de stad. Of ik als gezinscoach commentaar wilde geven op het co-ouderschap van Martijn Krabbé. Dat gaat blijkbaar veranderen, zijn tweede dochter heeft aangegeven dat ook zij bij haar moeder wil gaan wonen. De vragen van de redactie waren o.a. wat dit doet met een gezin en wat de reden zou kunnen zijn dat dit 9-jarige meisje hiervoor kiest. En of ik dit op camera zou willen vertellen.

Ik werd er een beetje door overvallen, vooral omdat ik het lastig vind om mijn mening te geven over een gezin dat ik helemaal niet ken. Het voelde als inbreuk maken op hun privacy. Aan de andere kant ook spannend en een mooie oefening in oordeelloos naar een situatie kijken.

Bekijk via deze link het item op SBS6 Shownieuws

2016-05-24T12:55:05+00:007 januari, 2016|Nieuws, Opvoeding|