Samenwerken

“Zijn dochters eten soms voor de tv, dat doen wij nooit. Eten doen wij altijd aan tafel.” Ze kijkt mij hoopvol aan en kijkt vervolgens vanuit haar ooghoeken naar haar nieuwe partner die rechts van haar zit. “Dat vind ik wel lastig hoe hiermee om te gaan als we met onze beide gezinnen bij elkaar zijn.”

Het is de Week van de Opvoeding met als thema dit jaar Opvoeden is Samenspel. Opvoeden doe je niet alleen. Het is een samenwerking tussen onder meer ouders, kinderopvang, scholen, sportverenigingen en gemeente. Ik moest meteen aan die mooie quote denken “It takes a village to raise a child” want al die onderdelen hebben inderdaad invloed op de ontwikkeling van kinderen. En vergeet social media niet. Opvoeden is nog steeds een hot topic: er zijn vele boeken, cursussen worden aangeboden en internet staat er bol van. Al die informatie is ondersteunend en kan tegelijkertijd ook voor onzekerheid zorgen.

Met enige regelmaat krijg ik ouders in mijn praktijk die twijfelen of ze het wel goed doen. Ik kijk dan met ze mee en het valt mij op hoeveel er onbewust wél goed gaat. En het besef dat het ‘normaal’ is dat een peuter tijdens het eten op zijn stoel gaat staan of ‘zomaar’ opstaat en wegloopt, is vaak al fijn. Tussen het hectische gezinsleven door waarin gejongleerd wordt met volle agenda’s (van ouder én kind) blijft het zinvol om af en toe eens bij de opvoeding stil te staan. Al helemaal als er zich een nieuwe ontwikkelingsfase aandient zoals de puberteit bijvoorbeeld. Je hoeft niet per se in alles op één lijn te zitten, maar het eens zijn over de grote lijnen is wel fijn. Wat ik in elk geval altijd adviseer is om als ouder consistent te zijn. Niet de ene dag heel relaxt zijn over het bord dat niet naar de keuken is gebracht en de volgende dag ontploffen als het niet gedaan is.

Een samengesteld/stiefgezin is een fusie van twee culturen. Daar is het essentieel om stil te staan bij de basis en je te verdiepen in elkaars normen, waarden en gewoontes. Dat vraagt om flexibiliteit…

“En hoe zie jij dat?” vraag ik en kijk naar hem. Het is even stil. “Het heeft altijd wel wat gezelligs, zo voor de tv eten met z’n allen…vooral in het weekend. Dat deden we bij mij thuis vroeger ook vaak zo” antwoordde hij. “Maar ik begrijp wel wat ze zegt.” Ze glimlacht en frutselt wat met haar sjaal. “Wat we misschien kunnen doen…“ zei ze de woorden langzaam uitsprekend, “…is dat we in het weekend dat we met z’n allen zijn, we op zondag voor de tv eten…?”  Een nieuwe spelregel voor het Samenspel has been born.

2018-10-02T17:03:06+00:002 oktober, 2018|Nieuws, Opvoeding, Samengesteld Gezin|

September: Scheidingsmaand

“Je schiet soms te snel in de reactie” zei mijn vriend. “Ik weet dat het je enthousiasme is, maar probeer eerst te luisteren.” Hm. Het werkte want ik viel stil aan de andere kant van de lijn. Vond ik het leuk om te horen? Niet echt. Maar het klopte wel wat hij zei en het leidde tot een verbindend gesprek.

De Dag van de Scheiding ligt achter ons, een dag waarop de Familierecht Advocaten en Scheidingsmediators hun deuren openen om aandacht te vragen voor het belang van deskundige begeleiding bij scheiding. Een goed initiatief: uit ervaring weet ik hoe fijn het is om in die onzekere tijd hulp te hebben. In september is er een piek in de aanvraag van scheidingen. Blijkbaar heeft die ene vakantie niet geholpen om nader tot elkaar te komen.

De angst te uiten wat er in het hart omgaat is groot. Een beste vriend(in) is vaak beter op de hoogte van de emotionele gesteldheid dan de eigen partner. Eén van de pijlers van een goede relatie is vriendschap en de essentie van vriendschap is dat je openhartig kritiek kan leveren. Niet om je partner eens stevig de les te leren, maar omdat je om hem geeft. Je houdt hem/haar een spiegel voor. Stel je voor dat de persoon die het dichtst bij je staat niet de dingen durft te benoemen, wie dan wel?

Bij relatie-coaching zie ik vaak deze twijfel: durf ik te zeggen wat ik voel en waar ik behoefte aan heb? Door zo eerlijk te zijn, zijn partners vaak bang hun relatie op het spel te zetten, de neiging dicht te klappen is groot. Het tegendeel is vaak waar, het geeft lucht en ruimte en er ontstaat wederzijds begrip.

“Keep Talking” staat er op mijn visitekaartje. Misschien een idee om hier mee te gaan oefenen en daar ruim voor de vakantie mee te beginnen. Een relatie heeft net als je auto af en toe een APK nodig. Zeker als er ook nog kinderen meerijden op de achterbank. Daar gaat soms meer aandacht naar toe dan naar wat er zich op de voorbank afspeelt. Wie wil is welkom in mijn praktijk voor het wisselen van de zomerbanden.

2018-09-19T14:43:38+00:0019 september, 2018|Echtscheiding, Nieuws|

Chapeau

“Bienvenue à Montpellier!” staat er op een grote poster naast de kofferband, een Française lacht ons vriendelijk toe. Nog wat onwennig staan mijn oudste dochter en ik op deze voor ons nieuwe plek. Een combinatie van verheugen (samen een weekendje weg) en verdriet (ik ga straks alleen terug) gaan door mij heen. Haar tussenjaar gaat beginnen.
Een paar uur later slenteren we door het historische centrum. De zon is nog behoorlijk fel, dus de aanschaf van een strooien hoed was een goede aankoop. In een oogwenk verandert ze in een local.
Het eerste kind dat uit huis gaat… het zijn van die mijlpalen die je al van verre ziet aankomen maar staan ze voor je neus dan overvallen ze je alsnog. Ik heb haar letterlijk en figuurlijk gevoed, haar de afgelopen 18 jaar meegeholpen met het vullen van haar Gereedschapkist-voor-het-Leven. Wat een prachtig mens is ze. Ik heb er alle vertrouwen in.
Maandagochtend, ik zit op een terrasje, achter mij worden de servetten voor de lunch gevouwen. Ik voel mij alsof ik een nacht heb doorgehaald. Mijn vlucht gaat pas om drie uur. Niet voor niks: het loslaten heeft tijd nodig. Ik moet er door heen. Het is.

2016-09-13T10:43:27+00:0013 september, 2016|Nieuws|

Zomaar

“Kijk uit voor de lamp, Mam!” Alsof hij zijn eigen leven leidt slingert de vlaggenstok met vlag en schooltas alle kanten op. Helaas niet de kant op die ik wil: in de daarvoor bestemde houder. Het zal wel te maken hebben met de ontlading: mijn oudste dochter is geslaagd. Wow. Dat brengt je even uit balans. Henk, de gepensioneerde buurman tevens steun en toeverlaat van ons gezin, nam de klus dankbaar over.

“Foto!” riep ik. Een mijlpaal vereeuwigd. Verderop in de straat aan de overkant hing ook al een vlag, als een soort brothers-in-arms zwaaiden ze elkaar toe.

Een uurtje later lag er een klein handgeschreven briefje op de deurmat. Op enthousiaste toon schrijft de jonge auteur dat hij (of zij) het zo knap vindt dat de bewoner van dit-huis-met-de-vlag zijn/haar eindexamen heeft gehaald. Geheel belangeloos heeft hij dit geschreven en door de bus gedaan. Gewoon omdat hij dat leuk vind. Omdat hij het de moeite waard vindt om iemand een compliment te geven. Omdat die persoon dat verdient. Iets wat, gezien zijn missie, alle knappe knoppen in heel Haarlem verdienen.

Ik liep al in de wolken, dit zorgde echter voor het gouden randje erom heen. Jij begrijpt het Sammy.

2016-06-23T15:05:40+00:0023 juni, 2016|Nieuws, Opvoeding|

Compliment

Complimenten geven, we doen het veel te weinig. Terwijl het zo fijn is om ze te krijgen.

Kans is groot dat de tekst op het bord een positief effect op je had. Daar word ik blij van. Daarom is het óók leuk om te doen: het geven van een compliment werkt twee kanten op.

Voor kinderen is de waardering van hun ouders één van de belangrijkste dingen in hun leven. Complimenten geven een kind het gevoel dat ze gezien worden. Hierdoor gaan ze zich goed voelen over zichzelf en kunnen ze een positief zelfbeeld ontwikkelen. Daarbij zorgt het ook voor een betere sfeer in huis. Bedenk je dat die soms dwarse puber het ook fijn vindt om af en toe een compliment te krijgen. Dat hoeft niet altijd met woorden: het kan ook gewoon een high five of boks zijn.

Aan de slag dan maar?

Geef vandaag of morgen je kind een compliment, op zijn gedrag of op iets wat hij gedaan heeft. Het hoeft niet iets groots te zijn, iets alledaags is ook prima en kijk wat er gebeurt. Ik ben benieuwd. Oh ja, vergeet je partner niet: is hij/zij meteen ook als een kind zo blij.

2016-05-30T16:38:48+00:0030 mei, 2016|Nieuws|

Eindexamen

Daar gaat ze, op de fiets naar haar laatste examen – Biologie – met als bagage een tros druiven, een flesje water en een opgeladen stel hersens. Zo is daar ‘ineens’ die allerlaatste schooldag.

Terwijl ik dit schrijf komt er een gevoel van weemoed naar boven. Kleine meisjes worden groot.

Ook denk ik aan mijn eigen middelbare schooltijd. Ik herinner mij nog goed hoe ik op die laatste dag de aula inliep, de zon scheen door de hoge ramen naar binnen. Mevr. Groot (die ook letterlijk groot was) van Engels wees mij naar de rij waar ik zat en wenste mij succes. Ik installeerde me en keek met een gevoel van zenuwen en opwinding om mij heen. Het besef dat over drie uur mijn schoolcarrière over zou zijn vond ik nogal wat.

Datzelfde besef bekruipt mij nu maar dan als moeder. Afscheid nemen van mijn oudste kind, de eerste die het nest gaat verlaten. De afgelopen maanden ben ik nóg intenser gaan genieten van mijn gezin, ik heb tranen weggepinkt, bewust momenten in mijn geheugen en op foto vastgelegd.

Daar staat ze, weer op die drempel, bijna klaar om de wereld te gaan ontdekken. Gelukkig is er één troost: social media…

2016-05-24T12:30:55+00:0024 mei, 2016|Nieuws|

Belang van het kind in scheiding

Hoe kunnen we de positie van het kind en de ouders in scheiding zo goed mogelijk ondersteunen? Door als professionals met elkaar samen te werken op landelijk en regionaal niveau. Dat is waar de stichting DONS voor staat. DONS stelt het belang van het kind in scheiding daadwerkelijk voorop, dit door het kind en de ouders niet alleen op  juridisch, maar ook op psycho-sociaal vlak te ondersteunen.

Ik ben contactpersoon voor de regio Haarlem/Kennemerland. Op vrijdagmiddag 10 juni zal in Haarlem de Workshop ‘Verbinden advocaat-scheidingsmediators en kind-deskundigen bij scheiding’ plaatsvinden. De workshop wordt gegeven door:

Marieke Zon – vFAS Advocaat mediator
Heleen Offerhaus – Kind- en Oudercoach
Inge Marit Wielinga – KIES coach/Kindercoach

Tijdens de training komt aan de orde:

  • Hoe kunnen advocaat-scheidingsmediators hun cliënten motiveren om voor het ouderschapsplan begeleiding te vragen aan een kind-deskundige voor zichzelf en voor hun kinderen, waarbij zij diverse technieken zullen oefenen.
  • Hoe kunnen kind-deskundigen ervoor zorgen dat de ouders het ouderschapsplan echt samen doorvoelen zodat de basis wordt gelegd voor een duurzame invulling van het ouderschap na scheiding, dat doen zij aan de hand van een door ons ontwikkeld kaartspel.
  • Hoe kunnen kind-deskundigen kinderen het beste begeleiden en het proces met het hele gezin kunnen afronden.
  • Wat zijn de doelstellingen van DONS en wat kunt u verder nog van DONS verwachten.

DONS wordt ondersteund door een Raad van Advies bestaande uit:

Marsha Pinedo (www.villapinedo.nl)
Ed Spruijt (www.scheidingskinderen.nl)
Inge Anthonijsz (http://www.nji.nl/Medewerker Inge Anthonijsz)
Justine van Lawick (www.lorentzhuis.nl ; www.kinderenuitdeknel.nl)

Aansluitend zal er een netwerkborrel plaatsvinden. Voor meer informatie en/of om je aan te melden kun je een mail sturen naar: info@gezinscoachhaarlem.nl

2016-05-12T15:47:44+00:0012 mei, 2016|Nieuws|

Herdenken 2

Met verbazing kijkt hij naar de witte grafsteen: “Deze persoon is nog maar 17… zo oud ben ik bijna. Hij is overleden op 4 mei, mijn verjaardag. En één dag voor 5 mei.” Hij zucht en vervolgt: “Nog één dag en hij zou vrij zijn geweest…”. Eén van de vele reacties vanuit de groep middelbare scholieren die ik begeleidde over de erebegraafplaats in Loenen op 2 mei tijdens het nieuwe herdenkingsevenement Ereveld Vol Leven.

Achter 300 van de bijna 4000 graven stonden representanten, mannen en vrouwen, ouderen en jongeren, burgers en militairen en ook nabestaanden. Zij gaven voor één dag de overledenen een gezicht. Bij de plek waar de slachtoffers van de recente vredesmissies liggen, staat een vrouw achter één van de graven. Een leerling vraagt haar wie zij is en waarom ze daar staat. Het is de zus van de militair die daar begraven ligt. “Ik sta hier omdat mijn broer nooit vergeten mag worden.” Het maakt zichtbaar indruk op beiden.

Het fundament van Ereveld Vol Leven is ingegeven door systemisch werken. Het laat zien wat de impact van oorlog is op de volgende generatie, in dit geval wat het effect van verlies is op het hele systeem.

Binnen mijn praktijk werk ik hier ook mee, dit door o.a. gebruik te maken van poppetjes die staan voor familieleden. Je gezin van herkomst en de familiegeschiedenis van je ouders is belangrijker dan je denkt. Wanneer je merkt dat je steeds maar weer dezelfde vragen of problemen tegenkomt kan systemische begeleiding helpen.

Zoals een cliënt die bij mij in de praktijk kwam met de hulpvraag dat ze, ondanks dat ze blij was met huis, baan en gezin, een gevoel van onrust had. Ze voelde zich niet thuis. Met haar huidige partner is ze drie keer verhuisd, wat op zich niet heel veel is.

We zijn samen gaan kijken naar haar gezin van herkomst en kwamen tot mooie inzichten: haar Roemeense oma groeide op in een zigeunerfamilie en heeft een groot deel van haar leven rond getrokken. Zo ook haar dochter, de moeder van mijn cliënt. En opa van vaderskant werkte bij het leger en is met zijn gezin vele malen overgeplaatst. Dus ook de vader van mijn cliënt heeft nooit lang op één plek gewoond.

De bewustwording dat haar onrust vele generaties terug gaat, gaf haar veel rust.

2016-05-09T16:20:46+00:009 mei, 2016|Nieuws|

Herdenken 1

Naast mijn praktijk werk ik als Coördinator Scholen mee aan een bijzonder project, Ereveld Vol Leven. Dit is een herdenking waarbij op unieke wijze oorlogsslachtoffers worden herdacht door ze een gezicht te geven. Idee erachter is om jongeren actiever te betrekken bij herdenken, ze meer bewust te maken van de impact van oorlog op een mensenleven.

Voor dit project heb ik diverse scholen uit het hele land benaderd om leerlingen te werven voor het speciale scholenprogramma. Op maandag 2 mei a.s. zullen ze gaan kennis maken met deze mensen en hun verhalen en de familie die ze hebben achter gelaten.

Deze unieke manier van herdenken gaat plaatsvinden op het Nationaal Ereveld Loenen, onder Apeldoorn. In 1947 besloot de Nederlandse regering de stoffelijke resten van de Nederlanders die in de Tweede Wereldoorlog in Duitsland waren omgekomen, over te brengen naar Nederland. Deze slachtoffers rustten op vijandelijke bodem en hadden vaak geen behoorlijke begrafenis gehad. Om dit besluit uit te kunnen voeren, begon de Oorlogsgravenstichting in 1948 met de aanleg van een ereveld in Loenen. Op 18 oktober 1949 opende Prinses Wilhelmina het ereveld waar nu bijna 4.000 Nederlanders begraven liggen.

Sinds de jaren tachtig vormt het ereveld ook als de laatste rustplaats voor militairen en burgers die zijn omkomen tijdens humanitaire en/of vredesmissies worden er (her)begraven. Vorig jaar juni werd hier nog de 26-jarige militair Ernst Mollinger begraven die tijdens een vredesmissie in Mali is omgekomen.

Ik was nog nooit op deze prachtige plek geweest. Als bergbeekjes kronkelen de paden met links en rechts witte vierkante grafstenen, zich door een prachtig bosgebied. Het heeft iets heel natuurlijks, alsof de mensen die daar liggen, je welkom heten.

Op 2 mei zullen er op een aantal plekken verspreid over het ereveld mensen achter de graven staan (representanten). Op deze wijze geven zij de persoon die daar ligt een gezicht, daarnaast kunnen zij ook wat vertellen over de overledene. Het ereveld komt tot leven. Een tiental verhalen zijn er in het bijzonder uitgelicht, die die dag verteld zullen worden. Voor de bezoeker brengt deze vorm van herdenken een grote bewustwording met zich mee: achter elke persoon schuilt een verhaal, dat tot de dag van vandaag zijn impact heeft op de generaties daarna.

Ik spreek uit ervaring: mijn beide ouders hebben als kind de oorlog meegemaakt. Dit uit zich veelal onbewust in de kleinste dingen in mijn dagelijkse leven. Als mens, dochter, moeder en gezinscoach komen er veel mooie dingen samen door dit project. Na 2 mei meer hierover!

2017-09-14T06:35:09+00:0030 april, 2016|Nieuws|

Als ze maar gelukkig worden

Met welke normen en waarden heb jij je kinderen opgevoed? Eén van de vragen bij de lesdag “Zicht op eigen opvoeding” tijdens mijn opleiding Gezins- en Opvoedcoach. Een zo wezenlijke vraag waar je als ouder(s) niet bewust bij stil staat.

Opvoeden – blijkt ook uit het nieuwe tv-programma “Omdat ik het zeg!” – is iets waar je gewoon aan begint. Wat mij in deze uitzending opviel, is dat ouders het soms bewust anders willen doen dan hun eigen ouders, om er vervolgens achter komen dat ze het op exact dezelfde manier doen. “Ik ga niet zo streng zijn als mijn ouders… En ik heb het précies zo gedaan: strenge regels, schemaatjes, lijstjes….” zei één van de (alleenstaande) moeders met een lach op haar gezicht.

Ik heb die vraag destijds ook bij mijn ouders neergelegd. Ze keken mij wat wazig aan. Ze deden maar wat, gaven ze aan. Met als toelichting van mijn vader “We hebben alleen je oudste zus opgevoed: die mocht jullie twee verder opvoeden”. Tja, dat is ook een manier. Dit kwam overigens ook naar voren in het programma: “De twee oudsten klagen over wat de derde en de vierde nu wel mogen: dat mochten zij écht niet op dezelfde leeftijd.”

Terug naar die Normen & Waarden. Ik kwam uit op Zelfstandigheid, Liefde, Veiligheid en Humor, een smeltkroes van mijn roots en mijzelf. Leuk gesprek voor aan tafel straks: welke normen en waarden vind jij/vinden jullie belangrijk? En welke je/jullie kind(eren)? En welke gaan zij wel/niet straks aan hun kinderen doorgeven en waarom wel/niet? Succes, het kan zomaar een interessante discussie worden!

http://www.npo.nl/omdat-ik-het-zeg/13-04-2016/VPWON_1259421

2016-04-18T15:42:30+00:0018 april, 2016|Nieuws, Opvoeding|
Load More Posts