Dagje Haarlem in de herfstvakantie

Geroezemoes, een baby huilt, het geluid van gemalen koffiebonen op de achtergrond. Ik lees over de ins & outs van mijn geliefde stad, naast mij een bordje met de resten van een appeltaart.
Links van mij aan de grote leestafel is een gezin aangeschoven: vader, moeder en puberzoon. Enig kind zegt mijn gevoel. De koffie en zoetigheden worden gebracht. Vader bladert door een tijdschrift, moeder scrollt door haar telefoon, zoon roert in zijn cappucino. Hij staart wat voor zich uit, vanaf het hoofd van de tafel overziet hij het cafe. Zijn telefoon ligt roerloos naast hem. Vader deelt wat hij leest, zijn woorden lossen ongehoord op. Moeder kijkt kort op en stelt de vraag aan zoon wat te gaan doen straks. Hij voelt niet helemaal de uitnodiging hierover mee te denken.
Wat mij betreft zijn ze al iets leuks aan het doen, maar hebben ze het niet helemaal door.

2019-10-31T12:42:06+01:0031 oktober, 2019|Nieuws|

Denktank Libelle: appjes lezen…?

Weer een leuke vraag van een Libelle-lezeres wat raakt aan een onderwerp waar veel ouders van pubers in mijn praktijk mee worstelen: appen. Onze kinderen (ook die van mij) doen het veel, van alles wordt er besproken in tig soorten app-groepjes en wij ouders vragen ons wel eens af: wat staat er in al die berichtjes? Waar hebben ze het over? De nieuwsgierigheid bekruipt mij soms, wat als er nou iets speelt of mijn dochter ergens mee zit…? Tegelijkertijd voel ik dat ik mij er niet mee moet (mag) bemoeien en probeer ik het gesprek aan te gaan op een ‘handig’ moment. En geven wij als ouders het goede voorbeeld? Kinderen kopiëren tenslotte ons gedrag… Herkenbaar?

2019-06-23T17:24:37+01:0023 juni, 2019|Nieuws, Puber|

Denktank Libelle: puber & vakantie

Libelle vroeg mij advies te geven over een opvoedvraag van een lezeres. Een goede vraag die actueel is: het betreft de zomervakantie en wat te doen met de wensen van je puber. Hij wil niet meer mee maar wat dan wel? Het gesprek aangaan is wat mij betreft – en niet alleen bij dit probleem – een goede start en samen inventariseren wat de behoeftes van alle gezinsleden zijn.

2019-06-23T17:25:29+01:0026 mei, 2019|Nieuws, Opvoeding|

Thema-avond op 15 april: Schermtijd binnen het gezin

“Hi, hoe is ‘t hier?” roep ik terwijl ik mijn jas uittrek en om de hoek de woonkamer in kijk.
Mijn dochter (17) zit aan tafel met koptelefoon op achter haar laptop en mijn zoon (15) ligt languit op de bank iets op zijn telefoon te kijken. De stemmen van druk pratende mannen vult de kamer (bespreking van Fornite tactieken?). Zijn schoolrugzak staat verlaten op de grond.
“Hi” groet mijn dochter mij en er komt een ondefinieerbaar geluid vanaf de bank.

Herkenbaar? Of een variatie hierop?

Kom naar de thema-avond “Schermtijd: hoe blijf je als gezin in verbinding met elkaar?” georganiseerd samen met de stichting Verkering met Jezelf.
Een avond waarin we in gesprek gaan over het gebruik van schermen (iPad, telefoon, gamen), wat het met onszelf en ons gezin doet en hoe we hier beter mee om kunnen gaan. Voor ouders en opvoeders met kinderen in alle leeftijden.

Datum: maandag 15 april in Centrum aan het Spaarne in Haarlem
Tijd: 19.30-21.00uur (inloop 19uur).

Je kunt je via deze link voor deze avond opgeven: https://www.verkeringmetjezelf.nl/events

Tot dan!

2019-04-09T12:43:26+01:009 april, 2019|Nieuws|

Uitvliegen

Vorige week heb ik de workshop ‘Spreken met Impact’ bij Great Communicators gevolgd, heel inspirerend. En ook best spannend. Zeker toen na de uitleg van de middag de uitnodiging kwam wie er als eerste naar voren wilde komen op de rode pitch-cirkel. Stilte in de zaal.
Hm, ga ik al als eerste of liever nog even de kat uit de boom kijken…? Bij de tweede ronde stond ik op en trok een leuke vraag uit de aan mij aangereikte kaarten: Wat is je favoriete muziek?

Meteen moest ik aan de muziek denken van het land waar ik drie jaar met veel plezier heb gewoond: Brazilië. Het land van zon, lieve mensen en futebal, van wakker worden van een exotisch vogelconcert, van lange avonden in de tuin met ons gezin en het land waar ons huwelijk het niet redde. Die muziek staat voor vele soorten emoties en terwijl ik op die plek stond kwamen er klanken en beelden voorbij. Ik deelde ze met de groep en voelde dat ik al pratend in een flow kwam.

De feedback na afloop was positief en fijn om te horen. Uiteraard waren er ook nog verbeterpunten waaronder rechter staan en schouders wat meer naar achter. “Meer mijn vleugels uitslaan…” zei ik tegen de trainer, maar eigenlijk meer tegen mijzelf. Eén van de dingen die ik voor dit levensjaar op mijn lijstje had gezet. De eerste stap is gezet, vandaag de tweede stap: een workshop voorbereiden zodat ik het straks in het echt ga doen! Wordt vervolgd.

2019-03-04T14:03:24+01:004 maart, 2019|Nieuws|

Eenoudergezin

De dag voor kerst werd ik geïnterviewd op Radio 1 over de toename van het aantal eenoudergezinnen in Nederland (CBS december 2018). Eén van de vragen was welke problemen ik bij dergelijke gezinnen tegen kom in mijn praktijk. Het eerste wat in mij opkwam was dat het ‘goed voor jezelf zorgen’ vaak een sluitpost is.

Meteen moest ik even lachen. Ervaringsdeskundige zijnde op dit gebied met een bijna fulltime ouderschap, is dat iets wat ik de laatste weken (oké, misschien wel maanden…) een beetje had laten sloffen. En dan verbaasd zijn dat ik zo moe was en de tranen hoog stonden zo tegen de kerstdagen. Ook kwam een bekend niet helpend stemmetje om de hoek kijken: zo druk is mijn leven toch ook weer niet…? Voor mijzelf hardop – moet je maar eens proberen, werkt heel confronterend – uitspreken “Ik heb behoefte heb aan meer tijd voor mijzelf” voelt als een grote stap en ook ietwat onveilig. Vanuit de vrouwelijke lijn in mijn familie heb ik dit ook niet echt meegekregen dus ik weet dat dit een leerproces is.

Het interview zette mij aan het denken en zorgde de volgende dag voor een open gesprek met de vader van de kinderen. Blijft uitdagend om daadwerkelijk naar de ander uit te spreken waar je behoefte aan hebt, alsof dat egoïstisch is. Geven is zo makkelijk, nemen is vele malen lastiger. Dit is iets wat ik overigens bij alle vormen van gezinnen tegenkom.

Wat ga jij doen of laten om goed voor jezelf te zorgen in het nieuwe jaar?

2018-12-29T14:35:34+01:0029 december, 2018|Nieuws|

Samenwerken

“Zijn dochters eten soms voor de tv, dat doen wij nooit. Eten doen wij altijd aan tafel.” Ze kijkt mij hoopvol aan en kijkt vervolgens vanuit haar ooghoeken naar haar nieuwe partner die rechts van haar zit. “Dat vind ik wel lastig hoe hiermee om te gaan als we met onze beide gezinnen bij elkaar zijn.”

Het is de Week van de Opvoeding met als thema dit jaar Opvoeden is Samenspel. Opvoeden doe je niet alleen. Het is een samenwerking tussen onder meer ouders, kinderopvang, scholen, sportverenigingen en gemeente. Ik moest meteen aan die mooie quote denken “It takes a village to raise a child” want al die onderdelen hebben inderdaad invloed op de ontwikkeling van kinderen. En vergeet social media niet. Opvoeden is nog steeds een hot topic: er zijn vele boeken, cursussen worden aangeboden en internet staat er bol van. Al die informatie is ondersteunend en kan tegelijkertijd ook voor onzekerheid zorgen.

Met enige regelmaat krijg ik ouders in mijn praktijk die twijfelen of ze het wel goed doen. Ik kijk dan met ze mee en het valt mij op hoeveel er onbewust wél goed gaat. En het besef dat het ‘normaal’ is dat een peuter tijdens het eten op zijn stoel gaat staan of ‘zomaar’ opstaat en wegloopt, is vaak al fijn. Tussen het hectische gezinsleven door waarin gejongleerd wordt met volle agenda’s (van ouder én kind) blijft het zinvol om af en toe eens bij de opvoeding stil te staan. Al helemaal als er zich een nieuwe ontwikkelingsfase aandient zoals de puberteit bijvoorbeeld. Je hoeft niet per se in alles op één lijn te zitten, maar het eens zijn over de grote lijnen is wel fijn. Wat ik in elk geval altijd adviseer is om als ouder consistent te zijn. Niet de ene dag heel relaxt zijn over het bord dat niet naar de keuken is gebracht en de volgende dag ontploffen als het niet gedaan is.

Een samengesteld/stiefgezin is een fusie van twee culturen. Daar is het essentieel om stil te staan bij de basis en je te verdiepen in elkaars normen, waarden en gewoontes. Dat vraagt om flexibiliteit…

“En hoe zie jij dat?” vraag ik en kijk naar hem. Het is even stil. “Het heeft altijd wel wat gezelligs, zo voor de tv eten met z’n allen…vooral in het weekend. Dat deden we bij mij thuis vroeger ook vaak zo” antwoordde hij. “Maar ik begrijp wel wat ze zegt.” Ze glimlacht en frutselt wat met haar sjaal. “Wat we misschien kunnen doen…“ zei ze de woorden langzaam uitsprekend, “…is dat we in het weekend dat we met z’n allen zijn, we op zondag voor de tv eten…?”  Een nieuwe spelregel voor het Samenspel has been born.

2018-10-02T17:03:06+01:002 oktober, 2018|Nieuws, Opvoeding, Samengesteld Gezin|

September: Scheidingsmaand

“Je schiet soms te snel in de reactie” zei mijn vriend. “Ik weet dat het je enthousiasme is, maar probeer eerst te luisteren.” Hm. Het werkte want ik viel stil aan de andere kant van de lijn. Vond ik het leuk om te horen? Niet echt. Maar het klopte wel wat hij zei en het leidde tot een verbindend gesprek.

De Dag van de Scheiding ligt achter ons, een dag waarop de Familierecht Advocaten en Scheidingsmediators hun deuren openen om aandacht te vragen voor het belang van deskundige begeleiding bij scheiding. Een goed initiatief: uit ervaring weet ik hoe fijn het is om in die onzekere tijd hulp te hebben. In september is er een piek in de aanvraag van scheidingen. Blijkbaar heeft die ene vakantie niet geholpen om nader tot elkaar te komen.

De angst te uiten wat er in het hart omgaat is groot. Een beste vriend(in) is vaak beter op de hoogte van de emotionele gesteldheid dan de eigen partner. Eén van de pijlers van een goede relatie is vriendschap en de essentie van vriendschap is dat je openhartig kritiek kan leveren. Niet om je partner eens stevig de les te leren, maar omdat je om hem geeft. Je houdt hem/haar een spiegel voor. Stel je voor dat de persoon die het dichtst bij je staat niet de dingen durft te benoemen, wie dan wel?

Bij relatie-coaching zie ik vaak deze twijfel: durf ik te zeggen wat ik voel en waar ik behoefte aan heb? Door zo eerlijk te zijn, zijn partners vaak bang hun relatie op het spel te zetten, de neiging dicht te klappen is groot. Het tegendeel is vaak waar, het geeft lucht en ruimte en er ontstaat wederzijds begrip.

“Keep Talking” staat er op mijn visitekaartje. Misschien een idee om hier mee te gaan oefenen en daar ruim voor de vakantie mee te beginnen. Een relatie heeft net als je auto af en toe een APK nodig. Zeker als er ook nog kinderen meerijden op de achterbank. Daar gaat soms meer aandacht naar toe dan naar wat er zich op de voorbank afspeelt. Wie wil is welkom in mijn praktijk voor het wisselen van de zomerbanden.

2018-09-19T14:43:38+01:0019 september, 2018|Echtscheiding, Nieuws|

Chapeau

“Bienvenue à Montpellier!” staat er op een grote poster naast de kofferband, een Française lacht ons vriendelijk toe. Nog wat onwennig staan mijn oudste dochter en ik op deze voor ons nieuwe plek. Een combinatie van verheugen (samen een weekendje weg) en verdriet (ik ga straks alleen terug) gaan door mij heen. Haar tussenjaar gaat beginnen.
Een paar uur later slenteren we door het historische centrum. De zon is nog behoorlijk fel, dus de aanschaf van een strooien hoed was een goede aankoop. In een oogwenk verandert ze in een local.
Het eerste kind dat uit huis gaat… het zijn van die mijlpalen die je al van verre ziet aankomen maar staan ze voor je neus dan overvallen ze je alsnog. Ik heb haar letterlijk en figuurlijk gevoed, haar de afgelopen 18 jaar meegeholpen met het vullen van haar Gereedschapkist-voor-het-Leven. Wat een prachtig mens is ze. Ik heb er alle vertrouwen in.
Maandagochtend, ik zit op een terrasje, achter mij worden de servetten voor de lunch gevouwen. Ik voel mij alsof ik een nacht heb doorgehaald. Mijn vlucht gaat pas om drie uur. Niet voor niks: het loslaten heeft tijd nodig. Ik moet er door heen. Het is.

2016-09-13T10:43:27+01:0013 september, 2016|Nieuws|

Zomaar

“Kijk uit voor de lamp, Mam!” Alsof hij zijn eigen leven leidt slingert de vlaggenstok met vlag en schooltas alle kanten op. Helaas niet de kant op die ik wil: in de daarvoor bestemde houder. Het zal wel te maken hebben met de ontlading: mijn oudste dochter is geslaagd. Wow. Dat brengt je even uit balans. Henk, de gepensioneerde buurman tevens steun en toeverlaat van ons gezin, nam de klus dankbaar over.

“Foto!” riep ik. Een mijlpaal vereeuwigd. Verderop in de straat aan de overkant hing ook al een vlag, als een soort brothers-in-arms zwaaiden ze elkaar toe.

Een uurtje later lag er een klein handgeschreven briefje op de deurmat. Op enthousiaste toon schrijft de jonge auteur dat hij (of zij) het zo knap vindt dat de bewoner van dit-huis-met-de-vlag zijn/haar eindexamen heeft gehaald. Geheel belangeloos heeft hij dit geschreven en door de bus gedaan. Gewoon omdat hij dat leuk vind. Omdat hij het de moeite waard vindt om iemand een compliment te geven. Omdat die persoon dat verdient. Iets wat, gezien zijn missie, alle knappe knoppen in heel Haarlem verdienen.

Ik liep al in de wolken, dit zorgde echter voor het gouden randje erom heen. Jij begrijpt het Sammy.

2016-06-23T15:05:40+01:0023 juni, 2016|Nieuws, Opvoeding|
Laad meer berichten