Familieopstelling

Bij een familieopstelling heeft alles een plek, ook een huisdier.
Tijdens haar eerste bezoek vertelde mijn cliënt (9) over haar gezin, over haar ouders die gescheiden zijn. Ik nodigde haar uit om poppetjes te kiezen voor al haar familieleden.

Bedachtzaam pakte ze één voor één de poppetjes en gaf ze een plekje op tafel. Ze keek naar het tafereel, vervolgens naar mij en zei met een twinkel in haar ogen: “En de poes!”
“Maar natuurlijk, de poes moet er ook bij!” antwoordde ik. “Maar die heb ik niet…” Ik pakte een rozekwarts en legde de ‘poes’ naast haar poppetje. Er kwam zichtbaar rust in haar ogen.

Bij haar volgende bezoek kwam ze enigszins geheimzinnig binnen met een doosje in haar handen. Ze ging zitten en schoof het naar mij toe. “Oeh, wat is dit voor leuks?” zei ik nieuwsgierig “Een cadeautje…voor mij?”
Twee katten – ze kon niet kiezen – en een hond kwamen tevoorschijn. Wat een lief gebaar. Ze zijn die middag meteen in gebruik genomen 🙂

2021-03-26T15:25:54+01:0026 maart, 2021|Echtscheiding, Kind|

Kinderen en rouw

Ik zag deze week de korte documentaire “Waarom bleef je niet voor mij?” van Milou Gevers (29) over kinderen die een ouder aan zelfmoord hebben verloren: https://youtu.be/Hk8P4BiQN68

De vragen waar ze mee zitten, gevoelens van eenzaamheid en schuld en het gevoel de enige te zijn die dit heeft meegemaakt. Milou verloor zelf haar moeder 10 jaar geleden aan zelfmoord. In de documentaire interviewt ze vier kinderen en stelt zij de vragen die niemand destijds aan haar durfde te stellen. De kwetsbaarheid maar ook de veerkracht die zij laten zien ontroerde mij.

Buitenstaanders vinden het vaak lastig als iemand in hun omgeving in de rouw is. Ze weten zich geen houding. Zoals een cliënt (15) van mij laatst met enige verbazing zei “Niemand in de klas vraagt hoe het met mij gaat. Misschien doen ze dat niet omdat ik ook wel ‘s vrolijk ben. Dat ze dan denken dat het goed met mij gaat…”

Ik vind dat ook lastig. Je weet niet wat je moet zeggen en hebt het gevoel dat je iemand belast als je er naar vraagt. Gedachten als: “Die zal daar wel niet over willen praten” of “ik wil hem/haar niet (weer) verdrietig maken”. Het tegenovergestelde is waar: door er over te praten mag de overledene er zijn, wordt hij of zij herinnerd. Zoals rouwdeskundige Manu Keirse in een artikel zei: “Niets is erger dan met een boogje om de rouwende heenlopen omdat je niet weet wat je moet doen”. Dat wekt eenzaamheid in de hand.

Fijn dat er organisaties als 113 Zelfmoordpreventie en Stichting Achter de Regenboog zijn. De laatste zet zich in voor kinderen en jongeren (en hun ouders) die te maken krijgen met de dood. Kinderen hebben een uitlaatklep nodig, of dat nou een professional of een buurvrouw is, het is belangrijk dat iemand er voor hun is. En ondertussen neem ik mij voor nog meer te luisteren. Want weer een vraag stellen ligt vaak op de loer terwijl in de stilte het antwoord meer ruimte krijgt.

“Als je kan luisteren naar het verhaal van mensen, creeër je verbinding” aldus Manu Keirse.

https://www.achterderegenboog.nl

https://www.113.nl

2020-10-28T13:20:55+01:0028 oktober, 2020|Kind, Nieuws|

Hoogsensitief

Wat ben ik toch een geluksvogel dat ik zo’n fijne praktijkruimte heb. Rust, mooie lichtinval en uitzicht op een mini-binnentuin en dat allemaal in het hartje van Haarlem.

Tussen twee coachings in was ik even aan het bijlezen over hoogsensitiviteit. Ik merk de laatste jaren een toename in het aantal gezinnen dat te maken krijgt met een kind met hoogsensitiviteit (HSP), soms in combinatie met hoogbegaafdheid. Een op de vijf mensen is hoogsensitief, dus op zich niet zo raar dat dit een actueel onderwerp is. Zij zijn gevoelig voor interne (vol hoofd, onophoudelijke stroom aan gedachten) en externe (geluid, geur, stof op je huid e.d.) prikkels. Hoogsensitieve kinderen opvoeden vergt veel van ouders. Ze voelen zich soms behoorlijk machteloos en hebben het gevoel geen goede ouder te zijn.

Daarnaast is het soms zo, dat ze zich door dit kind bewust worden van hun eigen (hoog)sensitieve kant. Uit ervaring weet ik dat dat even wennen is én een mooi cadeau. Zoals een cliënt (uit een wat groter gezin) deze week zei:
“Nu begrijp ik waarom ik het logeren bij oma altijd zo fijn vond: daar was het zo heerlijk stil…en ze had een hond waarmee knuffelde en uren mee in de tuin speelde.”

Rust en regelmaat zijn fijn. Ik denk dat dit voor heel veel mensen fijn is. Toen half maart werd aangekondigd dat het openbare leven leven zou worden stilgelegd door het corona-virus, waren vele van deze sensitieve kinderen daar helemaal niet rouwig om. Niet elke dag in alles stress naar school, omgaan prikkels van een volle klas, wekelijkse sport, feestjes e.d.  In alle rust thuiszitten, van achter de laptop lessen volgen en ook nog qualitytime met je gezinsleden. Uiteraard werden sommige dingen ook gemist, zoals contact met leeftijdsgenoten. Dat is dan weer een klein voordeel van social media: het zorgt in deze tijd voor contact en verbinding.

Tegenwoordig voeren efficiëntie en snelheid de boventoon. “We leven in een samenleving waarin, tot het coronavirus opdook,  lange werkdagen en het onderhouden van een druk sociaal leven de norm waren. Terwijl er een grote groep mensen is voor wie het heel moeilijk is om aan die norm te voldoen,” zegt Barbara Allen, Britse psycholoog HSP-expert en coach.“Als je je brein niet voldoende rust geeft, gaat het stresssignalen afgeven.” Om dit te voorkomen, moet je je brein volgens haar geregeld pauze gunnen.

Welkom corona-virus, de brenger van een van bovenaf opgelegde (lange) pauze. Door deze tijd leren we onszelf beter kennen en komen we erachter waar we ons goed bij voelen en dat we wel varen bij meer rust. Mijns inziens een goede ontwikkeling!

 

2020-09-25T11:14:33+01:0025 september, 2020|Kind, Nieuws, Opvoeding, Zelfinzicht|
Ga naar de bovenkant