Teugels laten vieren

“Ik twijfel weer over mijn studie…” zei ze en keek mij een beetje beschamend aan. Een klein lachje verscheen op haar gezicht. Ze is vorig jaar gewisseld van opleiding en wil graag dat het deze keer gaat slagen. De lat ligt best hoog en perfectionisme kijkt om de hoek mee. Geen ideale combinatie. Met haar 18 jaar zit hier een wijze dame tegenover mij, eentje die stoeit met de recente scheiding van haar ouders en hoe ze dit met alle andere dingen in haar leven kan combineren.

“Waar zit ’m dat in?” vroeg ik haar.
“Ik weet ‘t niet helemaal…” Stilte. Ze keek even naar buiten de binnentuin in. “Het wordt zo veel. Die stage twee dagen van 08.30-17uur…en dan nog drie dagen naar school. En ik heb een rotrooster, op vrijdag begin ik pas om twee uur.” Stilte. Op de achtergrond hoorde ik de klokken van de Grote Bavo slaan. Leek mij nog wel relaxt, kan je die ochtend een beetje uitslapen.
“Dat is dan net te kort om naar Daisy (het paard waar ze deels voor zorgt) te gaan”.
Aha, ik begrijp ‘m nu. “En ze krijgt een veulen dus ik mag niet meer op haar rijden. Dus dan is het alleen verzorgen wat wel jammer is…”
“Hm, dan ben je alleen maar de stal aan het uitmesten…Niet het leukste onderdeel van de verzorging van een paard lijkt mij.” “Nee niet echt” zei ze en lachte.

Non-verbaal zei ze: ik ben verantwoordelijk voor dit paard, daar moet ik voor blijven zorgen. Daar heb ik ooit ja op gezegd dus dat moet ik doen. Een mooie kwaliteit wat ook een valkuil kan zijn. Ik herken ‘m bij mijzelf in mijn alleenstaand ouderschap. Die drie kinderen opvoeden is mijn verantwoordelijkheid, mijn probleem, ik ben tenslotte ooit gescheiden. Daar ga je toch geen anderen mee opzadelen (om maar in de terminologie te blijven)? Ik kreeg de indruk dat haar smalle schouders iets te veel last aan het dragen waren.
Het heen en weer reizen tussen twee woningen zit hier ook nog als nieuwe werkelijkheid tussendoor gevlochten.

“En ik moet nog een baantje zoeken.” Ik schreef ondertussen op wat ze allemaal benoemd had.
“Van wie moet dat?” vroeg ik.
“Van mijn ouders maar ik wil dat ook. Wat geld verdienen.”
“Ja, dat is natuurlijk wel handig…” beaamde ik tegelijkertijd denkend dat het rijtje best lang aan het worden was. “Wat voor werk zit je aan te denken?”
Ze noemde wat ideetjes: in een winkel werken, horeca (maar niet te grote zaak).

“Ik ben even benieuwd…” zei ik en keek naar het lijstje dat ik opgeschreven had. Ik draaide het blaadje een beetje naar haar toe.
“Hoe ziet dit er voor jou uit?”
Ze keek er naar, een beetje dromerig, alsof ze heel even ‘weg’ was.
“Best veel…” zei ze en keek mij aan.
“Hoe voel je je als je hier naar kijkt?”
“Ehm…, niet vrij, alsof er nergens meer ruimte voor is.”
“Als een paard die in een wei loopt waar een hek omheen zit?” zei ik.
“Ja.” antwoordde ze.
Ik wees naar ‘Paard verzorgen’ in het lijstje. “Hoe is dit voor je?”

“Tja…” begon ze en vertelde hoe ze met een vriendin ooit hieraan begonnen was maar die heeft niet zoveel tijd meer door school. En ze kan niet meer op Daisy rijden.
“Klopt het nog voor je?” vroeg ik. Ze trok haar wenkbrauwen samen.
“Je bedoelt dat ik daar dan mee stop…?” Ik knikte. Er gebeurde van alles intern, haar grote verantwoordelijkheidsgevoel werd uitgedaagd. Soms zitten we vast, of denken we vast te zitten. We zijn ergens aan begonnen, ondertussen verandert het leven en kan het zomaar zijn dat iets niet meer bij je past. Zo ook bij haar. Het feit dat ze de keuze heeft om te stoppen, gaf zichtbaar ruimte.
“Krijg je er nog energie van?” vroeg ik. “Niet echt meer, nee. Ik zit er ook al 3 jaar.”

Bovenaan het rijtje schreef ik “Me-time” met een hartje erbij en zette er twee strepen onder. “Misschien hoef je even niks. Tijd voor jou. Op je kamer, muziekje aan, niks doen. ” Ze glimlachte verlegen.

Ik eindigde de sessie zoals ik dat bij al mijn sessies doe met het trekken van een kaart. Ik spreidde het dek als een waaier uit, ze liet haar vingers erover heen glijden, trok een kaart en keek erna. Een grote glimlach verscheen op haar gezicht. Langzaam draaide ze de kaart naar mij toe. Ik lachte en had er niets meer aan toe te voegen.

2020-01-24T14:14:55+01:0023 januari, 2020|Echtscheiding, Studie/Tussenjaar|

September: Scheidingsmaand

“Je schiet soms te snel in de reactie” zei mijn vriend. “Ik weet dat het je enthousiasme is, maar probeer eerst te luisteren.” Hm. Het werkte want ik viel stil aan de andere kant van de lijn. Vond ik het leuk om te horen? Niet echt. Maar het klopte wel wat hij zei en het leidde tot een verbindend gesprek.

De Dag van de Scheiding ligt achter ons, een dag waarop de Familierecht Advocaten en Scheidingsmediators hun deuren openen om aandacht te vragen voor het belang van deskundige begeleiding bij scheiding. Een goed initiatief: uit ervaring weet ik hoe fijn het is om in die onzekere tijd hulp te hebben. In september is er een piek in de aanvraag van scheidingen. Blijkbaar heeft die ene vakantie niet geholpen om nader tot elkaar te komen.

De angst te uiten wat er in het hart omgaat is groot. Een beste vriend(in) is vaak beter op de hoogte van de emotionele gesteldheid dan de eigen partner. Eén van de pijlers van een goede relatie is vriendschap en de essentie van vriendschap is dat je openhartig kritiek kan leveren. Niet om je partner eens stevig de les te leren, maar omdat je om hem geeft. Je houdt hem/haar een spiegel voor. Stel je voor dat de persoon die het dichtst bij je staat niet de dingen durft te benoemen, wie dan wel?

Bij relatie-coaching zie ik vaak deze twijfel: durf ik te zeggen wat ik voel en waar ik behoefte aan heb? Door zo eerlijk te zijn, zijn partners vaak bang hun relatie op het spel te zetten, de neiging dicht te klappen is groot. Het tegendeel is vaak waar, het geeft lucht en ruimte en er ontstaat wederzijds begrip.

“Keep Talking” staat er op mijn visitekaartje. Misschien een idee om hier mee te gaan oefenen en daar ruim voor de vakantie mee te beginnen. Een relatie heeft net als je auto af en toe een APK nodig. Zeker als er ook nog kinderen meerijden op de achterbank. Daar gaat soms meer aandacht naar toe dan naar wat er zich op de voorbank afspeelt. Wie wil is welkom in mijn praktijk voor het wisselen van de zomerbanden.

2018-09-19T14:43:38+01:0019 september, 2018|Echtscheiding, Nieuws|

Levensweg

“Ze zitten al bijna 10 jaar in een vechtscheiding, hij was zes toen het circus begon” vertelde de man, ongeveer mijn leeftijd, met wie ik aan de praat raakte. Hij zat aan het tafeltje naast mij in een koffietentje aan het water, de zon kwam net om de hoek kijken. Hij refereerde aan de zoon van zijn ex-vriendin met wie hij tot een jaar of vier geleden had samengewoond. Ze vormden een samengesteld gezin met zijn eigen twee wat oudere zoons. “Laatst kwam hij even langs, kort bezoekje, het mag niet van zijn moeder, die wil dat hij helemaal geen contact meer heeft met mij. Het was zo leuk om hem weer te zien. Lange slungel geworden, tja, bijna 16…” Hij zuchtte en speelde met zijn koffielepeltje. Je zag aan hem dat hij hem miste. Is ook niet niks om, na een aantal jaar samenwonen, naast je partner ook afscheid te moeten nemen van een kind.

“Het gaat al ’n tijd niet zo goed met hem.” vervolgde de man. “Hij heeft niet veel vrienden en wordt gepest op school. Hij vertelde dat hij op jongens valt en niet zo goed weet hoe hij hiermee om moet gaan. Durft het niet aan zijn moeder te vertellen, laat staan aan zijn vader. Hij is ook nog ’s enig kind.”

Een gevoel van eenzaamheid bekroop mij. Ik keek naar het Spaarne waar een sloep met toeristen voorbijvoer, de schipper stond met trots aan het roer.  Er kwam een beeld in mij op van een zeilbootje met een jongen achter het roer, dolend langs de kust, omdat hij niet kan aanmeren bij één van die twee veilige havens die hij kent. De havenmeesters, zijn ouders, hebben het te druk met zichzelf om hem rustig naar binnen te loodsen en een plek te geven.

Scheiden is topsport. Je zit in de rouw en tegelijkertijd loopt het leven gewoon door: de kinderen moeten naar school, huiswerk, sport, vriendjes, werk, sociale verplichtingen. Elk kind heeft zijn eigen rouwproces en tempo en vraagt daar aandacht voor. Of niet. En daar word je onzeker van, want dat wil niet zeggen dat het goed gaat met hem of haar. Gedachtes over wie gaat waar wonen, hoe gaan we dat praktisch aanpakken, de financiële afwikkeling, co-ouderschap.

Ik herinner mij nog ons eerste gesprek bij de mediator, welke plaats vond in een statig oud pand in Haarlem. Via een krakende houten trap bereikte wij haar werkkamer op de zolderetage, door het raam zag ik de toppen van de bomen van het park. We namen naast elkaar plaats aan de grote ovale tafel, zo dicht bij elkaar en tegelijkertijd zo ver van elkaar af. Het had iets heel onwerkelijks.

Een stroom van gedachten en gevoelens gingen door mij heen: verdriet om ons en ons gezin, verwijten naar de vader van mijn kinderen, onzekerheid over o.a. de financiële beslissingen die genomen moesten worden. Qua kennis liep ik wat achter op dat stuk. Het is lastig onderhandelen met al die onverwerkte emoties. Hoofd en hart zijn in conflict met elkaar. En wat voor effect zal de scheiding gaan hebben op onze drie jonge kinderen? Het is kortgezegd gewoon een shitsituatie. Voor alle betrokkenen. De dobbelstenen waren gegooid en de worp leidde ons niet naar “Sla één beurt over” maar naar “Ga terug naar start”.

Pling. De telefoon van de man lag op tafel, zijn scherm lichtte op met een foto van een schattig baby’tje in de armen van een vrouw met lang donker haar. “Wat lief!” zei ik kijkend naar zijn telefoon. Hij pakte de telefoon op en keek er met trots naar. “Ja” zie hij “Dat is mijn vriendin met onze dochter van twee maanden.” Het leven gaat door.

2017-06-18T13:43:05+01:0018 juni, 2017|Echtscheiding|

Post-It

Mijn cliënt – een moeder aan het begin van haar scheiding – zuchtte diep.  Ze keek naar het grote witte vel dat ingedeeld was in balken (de weken), waarop post-it’s in vier kleuren zaten geplakt. “Volgens mij hebben we nu alles…” zei ze. De papiertjes vielen op sommige plekken als dakpannen over elkaar heen. Links bovenaan stond haar eerste actie: “Mentor school bellen”.

Toen ze de deur uit was moest ik aan mijn eigen scheiding denken. Hoe deed ik dat toen?

Ik zie ons nog zitten op onze zacht gele bank (de modekleur van die tijd…), het S-woord hing in de lucht, de stilte was oorverdovend. Het was nog te heftig om uit te spreken, we kozen voor ‘uit elkaar gaan, afstand nemen’ om de deur nog op een kier te houden. Dit gesprek vond plaats in Brazilië waar wij destijds woonden voor het werk van mijn man, dus de keuze ‘afstand nemen’ had nogal wat consequenties.

Een wervelwind aan emoties ging in de dagen erna door mij heen, terwijl het dagelijkse leven gewoon doorliep. Een spel tussen hoofd en hart waarvan ik de regels niet kende waardoor je niet weet waar te beginnen. Alles ging door mijn hoofd: hoe vertellen we het de kinderen (ze waren 5, 7 en 10 jaar oud)? Zouden ze het al door hebben? Waar in Nederland zal ik gaan wonen? Vind ik een huurhuis, eentje waar we ons fijn gaan voelen? Zal er een school zijn die plek heeft voor drie  kinderen? Ga ik een baan vinden na er een aantal jaren te zijn uit geweest? De verhuizing, al die spullen (we hadden een groot huis…) alles uitzoeken, verdelen, inpakken, de douanepapieren regelen. Afscheid nemen van vrienden, school, onze lieve oppas. En Joia, onze Golden Retriever met ADHD, hoe neem ik die mee, hoe werkt zoiets een hond meenemen naar een ander continent?

Een paar dagen daarna belde mijn zus om te vragen hoe het ging. Na veel praktische opsommingen volgden de tranen, tranen van onmacht, van het even niet meer weten, het niet meer kunnen overzien. Met rustige stem zei ze: “Is het een idee om de hond niet mee te nemen?”. Alsof er een last van mijn schouders viel. Die optie had ik niet bedacht. De volgende stap kon genomen worden: “Gezin zoeken voor Joia”.

2016-11-18T12:32:26+01:0017 november, 2016|Echtscheiding|

Tent en Thailand

“Of deze: Hotel-Resort Costa Los Gigantes, die ziet er mooi uit!” Hij wijst naar een inderdaad gigantisch druppelvormig zwembad met glijbaan, ligstoelen en uitzicht op zee. Dochter zit op haar knieën op de stoel naast haar vader en wordt nog meer de laptop ingezogen. Er staan wel vijftien tabbladen met vakantiebestemmingen open. Puberzoon brompt vanaf de bank: “Kun je d’r ook kitesurfen?”

Ben je net gescheiden dan kun je anders naar je vakantiebestemming gaan kijken. Jij bepaalt – samen met de kinderen – waar de reis naar toe gaat. Nieuwe kansen, nieuwe ervaringen. Misschien hield jouw ex nooit van een all-inclusive in een mooi hotel, of een actieve vakantie of kamperen. Waarom dan niet deze mogelijkheid aangrijpen en dit juist wél gaan doen? Blijf hierover wel in overleg met je ex-partner en bekijk deze nieuwe situatie vanuit je kind:

Om nou meteen een vakantie voor (a) drie weken (lange periode) naar (b) Thailand (verre bestemming) zonder (c) je moeder (nooit langer dan een week van haar weg geweest)  te boeken, kan een overload aan ‘nieuwe ervaringen’ zijn.

Zijn alle vakanties geboekt, stuur dan af en toe bewust een appje met een foto naar de thuisblijvende ouder. Of de klassieke ansichtkaart. Die een week ná de vakantie op de mat valt….

2017-09-14T06:35:09+01:005 juli, 2016|Echtscheiding, Samengesteld Gezin|

Scheiden anno 2016

Debat in De Balie in Amsterdam op zaterdag 27 januari 20.00 uur met Justine van Lawick, Marieke Zon en Ed Spruijt. Debatleider: Frenk van der Linden

Kunnen we een totaalconcept verzinnen dat er voor gaat zorgen dat een kind zo goed mogelijk uit een scheiding komt? Deze vraag zal de rode draad zijn tijdens het debat van aanstaande zaterdag in De Balie. Net als bij het bakken van een taart zit het succes van een scheiding ‘m in het gebruik van verschillende ingrediënten. Ze zijn allemaal even belangrijk. Een mooi begin van het nieuwe jaar om hier met verschillende deskundigen uit het veld, over van gedachten te wisselen. Ga je mee?

Debat (V)echtscheiding: Kind tussen twee Vuren

2016-01-20T07:13:37+01:0020 januari, 2016|Echtscheiding, Nieuws|