Eindexamen

Daar gaat ze, op de fiets naar haar laatste examen – Biologie – met als bagage een tros druiven, een flesje water en een opgeladen stel hersens. Zo is daar ‘ineens’ die allerlaatste schooldag.

Terwijl ik dit schrijf komt er een gevoel van weemoed naar boven. Kleine meisjes worden groot.

Ook denk ik aan mijn eigen middelbare schooltijd. Ik herinner mij nog goed hoe ik op die laatste dag de aula inliep, de zon scheen door de hoge ramen naar binnen. Mevr. Groot (die ook letterlijk groot was) van Engels wees mij naar de rij waar ik zat en wenste mij succes. Ik installeerde me en keek met een gevoel van zenuwen en opwinding om mij heen. Het besef dat over drie uur mijn schoolcarrière over zou zijn vond ik nogal wat.

Datzelfde besef bekruipt mij nu maar dan als moeder. Afscheid nemen van mijn oudste kind, de eerste die het nest gaat verlaten. De afgelopen maanden ben ik nóg intenser gaan genieten van mijn gezin, ik heb tranen weggepinkt, bewust momenten in mijn geheugen en op foto vastgelegd.

Daar staat ze, weer op die drempel, bijna klaar om de wereld te gaan ontdekken. Gelukkig is er één troost: social media…

2016-05-24T12:30:55+00:0024 mei, 2016|Nieuws|

Belang van het kind in scheiding

Hoe kunnen we de positie van het kind en de ouders in scheiding zo goed mogelijk ondersteunen? Door als professionals met elkaar samen te werken op landelijk en regionaal niveau. Dat is waar de stichting DONS voor staat. DONS stelt het belang van het kind in scheiding daadwerkelijk voorop, dit door het kind en de ouders niet alleen op  juridisch, maar ook op psycho-sociaal vlak te ondersteunen.

Ik ben contactpersoon voor de regio Haarlem/Kennemerland. Op vrijdagmiddag 10 juni zal in Haarlem de Workshop ‘Verbinden advocaat-scheidingsmediators en kind-deskundigen bij scheiding’ plaatsvinden. De workshop wordt gegeven door:

Marieke Zon – vFAS Advocaat mediator
Heleen Offerhaus – Kind- en Oudercoach
Inge Marit Wielinga – KIES coach/Kindercoach

Tijdens de training komt aan de orde:

  • Hoe kunnen advocaat-scheidingsmediators hun cliënten motiveren om voor het ouderschapsplan begeleiding te vragen aan een kind-deskundige voor zichzelf en voor hun kinderen, waarbij zij diverse technieken zullen oefenen.
  • Hoe kunnen kind-deskundigen ervoor zorgen dat de ouders het ouderschapsplan echt samen doorvoelen zodat de basis wordt gelegd voor een duurzame invulling van het ouderschap na scheiding, dat doen zij aan de hand van een door ons ontwikkeld kaartspel.
  • Hoe kunnen kind-deskundigen kinderen het beste begeleiden en het proces met het hele gezin kunnen afronden.
  • Wat zijn de doelstellingen van DONS en wat kunt u verder nog van DONS verwachten.

DONS wordt ondersteund door een Raad van Advies bestaande uit:

Marsha Pinedo (www.villapinedo.nl)
Ed Spruijt (www.scheidingskinderen.nl)
Inge Anthonijsz (http://www.nji.nl/Medewerker Inge Anthonijsz)
Justine van Lawick (www.lorentzhuis.nl ; www.kinderenuitdeknel.nl)

Aansluitend zal er een netwerkborrel plaatsvinden. Voor meer informatie en/of om je aan te melden kun je een mail sturen naar: info@gezinscoachhaarlem.nl

2016-05-12T15:47:44+00:0012 mei, 2016|Nieuws|

Herdenken 2

Met verbazing kijkt hij naar de witte grafsteen: “Deze persoon is nog maar 17… zo oud ben ik bijna. Hij is overleden op 4 mei, mijn verjaardag. En één dag voor 5 mei.” Hij zucht en vervolgt: “Nog één dag en hij zou vrij zijn geweest…”. Eén van de vele reacties vanuit de groep middelbare scholieren die ik begeleidde over de erebegraafplaats in Loenen op 2 mei tijdens het nieuwe herdenkingsevenement Ereveld Vol Leven.

Achter 300 van de bijna 4000 graven stonden representanten, mannen en vrouwen, ouderen en jongeren, burgers en militairen en ook nabestaanden. Zij gaven voor één dag de overledenen een gezicht. Bij de plek waar de slachtoffers van de recente vredesmissies liggen, staat een vrouw achter één van de graven. Een leerling vraagt haar wie zij is en waarom ze daar staat. Het is de zus van de militair die daar begraven ligt. “Ik sta hier omdat mijn broer nooit vergeten mag worden.” Het maakt zichtbaar indruk op beiden.

Het fundament van Ereveld Vol Leven is ingegeven door systemisch werken. Het laat zien wat de impact van oorlog is op de volgende generatie, in dit geval wat het effect van verlies is op het hele systeem.

Binnen mijn praktijk werk ik hier ook mee, dit door o.a. gebruik te maken van poppetjes die staan voor familieleden. Je gezin van herkomst en de familiegeschiedenis van je ouders is belangrijker dan je denkt. Wanneer je merkt dat je steeds maar weer dezelfde vragen of problemen tegenkomt kan systemische begeleiding helpen.

Zoals een cliënt die bij mij in de praktijk kwam met de hulpvraag dat ze, ondanks dat ze blij was met huis, baan en gezin, een gevoel van onrust had. Ze voelde zich niet thuis. Met haar huidige partner is ze drie keer verhuisd, wat op zich niet heel veel is.

We zijn samen gaan kijken naar haar gezin van herkomst en kwamen tot mooie inzichten: haar Roemeense oma groeide op in een zigeunerfamilie en heeft een groot deel van haar leven rond getrokken. Zo ook haar dochter, de moeder van mijn cliënt. En opa van vaderskant werkte bij het leger en is met zijn gezin vele malen overgeplaatst. Dus ook de vader van mijn cliënt heeft nooit lang op één plek gewoond.

De bewustwording dat haar onrust vele generaties terug gaat, gaf haar veel rust.

2016-05-09T16:20:46+00:009 mei, 2016|Nieuws|

Herdenken 1

Naast mijn praktijk werk ik als Coördinator Scholen mee aan een bijzonder project, Ereveld Vol Leven. Dit is een herdenking waarbij op unieke wijze oorlogsslachtoffers worden herdacht door ze een gezicht te geven. Idee erachter is om jongeren actiever te betrekken bij herdenken, ze meer bewust te maken van de impact van oorlog op een mensenleven.

Voor dit project heb ik diverse scholen uit het hele land benaderd om leerlingen te werven voor het speciale scholenprogramma. Op maandag 2 mei a.s. zullen ze gaan kennis maken met deze mensen en hun verhalen en de familie die ze hebben achter gelaten.

Deze unieke manier van herdenken gaat plaatsvinden op het Nationaal Ereveld Loenen, onder Apeldoorn. In 1947 besloot de Nederlandse regering de stoffelijke resten van de Nederlanders die in de Tweede Wereldoorlog in Duitsland waren omgekomen, over te brengen naar Nederland. Deze slachtoffers rustten op vijandelijke bodem en hadden vaak geen behoorlijke begrafenis gehad. Om dit besluit uit te kunnen voeren, begon de Oorlogsgravenstichting in 1948 met de aanleg van een ereveld in Loenen. Op 18 oktober 1949 opende Prinses Wilhelmina het ereveld waar nu bijna 4.000 Nederlanders begraven liggen.

Sinds de jaren tachtig vormt het ereveld ook als de laatste rustplaats voor militairen en burgers die zijn omkomen tijdens humanitaire en/of vredesmissies worden er (her)begraven. Vorig jaar juni werd hier nog de 26-jarige militair Ernst Mollinger begraven die tijdens een vredesmissie in Mali is omgekomen.

Ik was nog nooit op deze prachtige plek geweest. Als bergbeekjes kronkelen de paden met links en rechts witte vierkante grafstenen, zich door een prachtig bosgebied. Het heeft iets heel natuurlijks, alsof de mensen die daar liggen, je welkom heten.

Op 2 mei zullen er op een aantal plekken verspreid over het ereveld mensen achter de graven staan (representanten). Op deze wijze geven zij de persoon die daar ligt een gezicht, daarnaast kunnen zij ook wat vertellen over de overledene. Het ereveld komt tot leven. Een tiental verhalen zijn er in het bijzonder uitgelicht, die die dag verteld zullen worden. Voor de bezoeker brengt deze vorm van herdenken een grote bewustwording met zich mee: achter elke persoon schuilt een verhaal, dat tot de dag van vandaag zijn impact heeft op de generaties daarna.

Ik spreek uit ervaring: mijn beide ouders hebben als kind de oorlog meegemaakt. Dit uit zich veelal onbewust in de kleinste dingen in mijn dagelijkse leven. Als mens, dochter, moeder en gezinscoach komen er veel mooie dingen samen door dit project. Na 2 mei meer hierover!

2017-09-14T06:35:09+00:0030 april, 2016|Nieuws|

Als ze maar gelukkig worden

Met welke normen en waarden heb jij je kinderen opgevoed? Eén van de vragen bij de lesdag “Zicht op eigen opvoeding” tijdens mijn opleiding Gezins- en Opvoedcoach. Een zo wezenlijke vraag waar je als ouder(s) niet bewust bij stil staat.

Opvoeden – blijkt ook uit het nieuwe tv-programma “Omdat ik het zeg!” – is iets waar je gewoon aan begint. Wat mij in deze uitzending opviel, is dat ouders het soms bewust anders willen doen dan hun eigen ouders, om er vervolgens achter komen dat ze het op exact dezelfde manier doen. “Ik ga niet zo streng zijn als mijn ouders… En ik heb het précies zo gedaan: strenge regels, schemaatjes, lijstjes….” zei één van de (alleenstaande) moeders met een lach op haar gezicht.

Ik heb die vraag destijds ook bij mijn ouders neergelegd. Ze keken mij wat wazig aan. Ze deden maar wat, gaven ze aan. Met als toelichting van mijn vader “We hebben alleen je oudste zus opgevoed: die mocht jullie twee verder opvoeden”. Tja, dat is ook een manier. Dit kwam overigens ook naar voren in het programma: “De twee oudsten klagen over wat de derde en de vierde nu wel mogen: dat mochten zij écht niet op dezelfde leeftijd.”

Terug naar die Normen & Waarden. Ik kwam uit op Zelfstandigheid, Liefde, Veiligheid en Humor, een smeltkroes van mijn roots en mijzelf. Leuk gesprek voor aan tafel straks: welke normen en waarden vind jij/vinden jullie belangrijk? En welke je/jullie kind(eren)? En welke gaan zij wel/niet straks aan hun kinderen doorgeven en waarom wel/niet? Succes, het kan zomaar een interessante discussie worden!

http://www.npo.nl/omdat-ik-het-zeg/13-04-2016/VPWON_1259421

2016-04-18T15:42:30+00:0018 april, 2016|Nieuws, Opvoeding|

(Almost) ready for take off

Ineens kwam het binnen: vanavond heb ik de allerlaatste open-podium avond van mijn oudste dochter. De week erna de allerlaatste ouderavond. Zoals gisteren een goede vriendin van haar, die bij ons over de vloer was, met enige weemoed tegen mij zei: “We hebben nog 8 weken school en dan is het klaar…”.

Ik besefte mij ineens hoe ik haar ga missen en dat ons gezin aan de vooravond staat van een behoorlijk grote verandering. Van vier gezinsleden naar drie. Een lege kamer. Het grote loslaten is begonnen, mijn taak als opvoeder gaat na de zomer een andere vorm aannemen. Wat voor vorm weet ik nog niet, vanaf de zijlijn meekijken waarschijnlijk, observeren en af en toe je tanden op elkaar houden als je op Facebook en Whats App leest wat ze allemaal aan het doen is in haar tussenjaar.

“Moet er niet aan denken, kinderen het huis uit… ga nu al huilen haha!!” schreef een vriendin van mij van vroeger die jongere kinderen heeft. “Maar je zal er vast wel een klein beetje aan toe zijn hoop ik. En de andere 2 doodknuffelen natuurlijk.”

Ik denk dat ik dat maar ga doen – of dat opvoedkundig goed is laat ik maar even los.

2016-03-23T11:22:14+00:0023 maart, 2016|Nieuws, Opvoeding|

Lentekriebels

“Mam, wanneer krijg ik mijn eerste natte droom?” vraagt mijn 12-jarige zoon terwijl hij zijn boterhammen voor school aan het smeren is. Deze vraag is binnen ons eenoudergezin geen rare vraag. Ik geef hem antwoord en geruisloos gaat hij over tot de volgende veel belangrijkere vraag: “Kan ik afspreken vanmiddag?” Het geven van seksuele voorlichting vinden ouders anno 2016 blijkbaar nog steeds lastig. Eén van de smoezen die ouders gebruiken is “Mijn kind is er nog niet aan toe”. Zou het zijn dat het de ouders er niet aan toe zijn?

Recente cijfers geven aan dat 65% van de ouders hun kind voor het 10e jaar nog geen seksuele voorlichting hebben gegeven. Gelukkig zijn er organisaties als Rutgers – Kenniscentrum op het gebied van Seksualiteit en SIRE met campagnes als “Praat met je kind over porno voordat internet het doet”, die dit onderwerp aandacht geven. Juist nu in een tijd waarin alles op internet te vinden is en woorden als ‘sexting’ op Wikipedia staan, is het zo belangrijk om seksuele opvoeding aan je kind(eren) te geven. Liefst al op jonge leeftijd. Dan staat seks nog ver van een kind af en praat hij/zij er makkelijker over. Zo wordt het een alledaags onderwerp en weet je kind dat hij bij jou terecht kan met al zijn vragen.

Misschien is het tijd voor een lesje seks – Volkskrant magazine

2016-03-16T12:11:11+00:0010 maart, 2016|Nieuws, Opvoeding|

Minecraft

“Kom op, nu is het klaar met Lego-spelen – je bent er al ’n uur mee bezig!! Ga ’s even naar buiten of zo!”

Zou je dit tegen je 8-jarige zoon zeggen terwijl hij zichtbaar helemaal in zijn spel opgaat? Waarschijnlijk niet.

Lego, ik heb er vroeger ook uren mee gespeeld: zittend op de grond in mijn kamer mijn favoriete huis bouwen, grote tuin annex dierentuin erbij, garage met oprit. Steeds maar finetunen, afbreken, opnieuw beginnen. Zo creëerde ik mijn eigen wereld, alleen of met anderen, en elke keer werd het bouwwerk mooier.

Waarom geven we als ouders dan soms zo af op Minecraft, is het zo anders dan de tastbare blokken waar wij destijds mee speelden? Ook daarin wordt gebouwd, hele werelden worden gecreëerd, waar je op onderzoek uitgaat, je eigen eten moeten zoeken en bereiden en de held mag uithangen. Je maakt steeds weer keuzes over wat je nodig hebt om alles mooier en beter te maken en ook dit doe je alleen of samen. Er zijn geen instructies, het vinden en delen van info is een onderdeel van het spel. Via YouTube en andere kanalen worden kennis en kunde gedeeld, dus het heeft ook nog een sociaal karakter. Het is alleen even wennen aan het taalgebruik wat erbij hoort:

“Even wat diamonds pakken…”

“Een Enderman, snel een pompoen op mijn hoofd zetten!”

“Ah, goed zeg, een gouden appel!”

“Snel een brug bouwen zodat ik bij het ei kan komen”

Leuke bijkomstigheid is dat het spel in het Engels is. Best nuttig voor het dagelijkse leven toch, dat je zoon weet wat ‘armor’ en ‘dungeon’ betekent?

2016-03-10T15:52:35+00:003 maart, 2016|Opvoeding|

Samengesteld gezin onder één dak

Verliefd en vol enthousiasme besluiten jullie te gaan samenwonen. De kinderen gaan onderling zo goed met elkaar om, het gaat zeker leuk worden!

Na een tijdje kan het zo zijn dat je kind daar anders over denkt. Hij mist de niet aanwezige vader of moeder of vindt zijn nieuwe kamer (toch) niet zo fijn. En om dit aan die gelukkige ouder te vertellen… Dat is niet zo makkelijk. Vraag er eens naar. Hoe voelt hij zich? Wat vindt hij wel leuk en wat niet? Waar heeft hij behoefte aan? Het opent het gesprek en samen kan er gekeken worden naar wat er nodig is.

2016-02-11T16:28:03+00:0011 februari, 2016|Samengesteld Gezin|

Het creatieve puberbrein in actie

Gistermiddag zag ik het bewijs van dit onderzoek. Voor een nieuwe jongerenorganisatie Young ImpACT mocht ik meedenken over de pilot workshops. Deze hebben gisteren plaatsgevonden o.l.v. Prinses Laurentien van de Stichting Missing Chapter. We vroegen aan jongeren (10-12 jaar en 13-17 jaar) hoe zij denken dat we deze organisatie het beste vorm kunnen geven.

Het feit dat ze door een volwassene (leerkracht/ouder/kennis) persoonlijk benaderd zijn om deel te nemen aan deze workshop, gaf schijnbaar al zo’n boost. Graag wilden ze mee doen en denken. Ze voelde zich gezien. En gehoord. Gisteren stonden zij op het podium, wij waren de toehoorders. En de ideeën die ze aandroegen waren geweldig! Wordt vervolgd.

Positieve feedback activeert puberbrein

 

2016-01-28T13:24:03+00:0028 januari, 2016|Nieuws, Puber|
Load More Posts