Zomaar

“Kijk uit voor de lamp, Mam!” Alsof hij zijn eigen leven leidt slingert de vlaggenstok met vlag en schooltas alle kanten op. Helaas niet de kant op die ik wil: in de daarvoor bestemde houder. Het zal wel te maken hebben met de ontlading: mijn oudste dochter is geslaagd. Wow. Dat brengt je even uit balans. Henk, de gepensioneerde buurman tevens steun en toeverlaat van ons gezin, nam de klus dankbaar over.

“Foto!” riep ik. Een mijlpaal vereeuwigd. Verderop in de straat aan de overkant hing ook al een vlag, als een soort brothers-in-arms zwaaiden ze elkaar toe.

Een uurtje later lag er een klein handgeschreven briefje op de deurmat. Op enthousiaste toon schrijft de jonge auteur dat hij (of zij) het zo knap vindt dat de bewoner van dit-huis-met-de-vlag zijn/haar eindexamen heeft gehaald. Geheel belangeloos heeft hij dit geschreven en door de bus gedaan. Gewoon omdat hij dat leuk vind. Omdat hij het de moeite waard vindt om iemand een compliment te geven. Omdat die persoon dat verdient. Iets wat, gezien zijn missie, alle knappe knoppen in heel Haarlem verdienen.

Ik liep al in de wolken, dit zorgde echter voor het gouden randje erom heen. Jij begrijpt het Sammy.

2016-06-23T15:05:40+00:0023 juni, 2016|Nieuws, Opvoeding|

Veiligheid

“Mam, als jij dood bent, wie gaat er dan voor ons zorgen?” vroeg mijn zoon (toen 9 jaar) aan mij toen ik hem een nachtzoen kwam brengen. Hij frunnikte aan zijn versleten knuffel en keek mij met een serieuze blik aan. Zijn vader woont in het buitenland, dus hij besefte zich dat dat nog wel eens een uitdaging zou kunnen worden als mij iets zou overkomen.

“Dan komt papa terug naar Nederland en gaat hij hier in huis zitten.” Hij was zichtbaar nog niet gerustgesteld. “Maar dan moet hij eerst in nog in het vliegtuig…”. Daar zit wat in. “Dan komt Karin (vriendin om de hoek) en daarna Opi en Omi (40 min. in de auto).” Zijn ogen gleden van het plafond naar zijn handen die in zijn schoot lagen: dat antwoord kon hij wat mee.

Gevoelens van jonge kinderen zijn gericht op het hier en nu of op de nabije toekomst. Schoolkinderen zijn voor een belangrijk deel op een praktisch niveau met ziekte en de dood bezig. Er is daarom vooral behoefte aan feitelijke informatie.

Door hem dit te geven, weet hij waar hij aan toe is wat hem een gevoel van veiligheid geeft. Zo kan hij zich met véél belangrijkere zaken bezighouden zoals wat te trakteren in de klas voor z’n verjaardag.

2016-06-14T15:28:28+00:0014 juni, 2016|Opvoeding|

Compliment

Complimenten geven, we doen het veel te weinig. Terwijl het zo fijn is om ze te krijgen.

Kans is groot dat de tekst op het bord een positief effect op je had. Daar word ik blij van. Daarom is het óók leuk om te doen: het geven van een compliment werkt twee kanten op.

Voor kinderen is de waardering van hun ouders één van de belangrijkste dingen in hun leven. Complimenten geven een kind het gevoel dat ze gezien worden. Hierdoor gaan ze zich goed voelen over zichzelf en kunnen ze een positief zelfbeeld ontwikkelen. Daarbij zorgt het ook voor een betere sfeer in huis. Bedenk je dat die soms dwarse puber het ook fijn vindt om af en toe een compliment te krijgen. Dat hoeft niet altijd met woorden: het kan ook gewoon een high five of boks zijn.

Aan de slag dan maar?

Geef vandaag of morgen je kind een compliment, op zijn gedrag of op iets wat hij gedaan heeft. Het hoeft niet iets groots te zijn, iets alledaags is ook prima en kijk wat er gebeurt. Ik ben benieuwd. Oh ja, vergeet je partner niet: is hij/zij meteen ook als een kind zo blij.

2016-05-30T16:38:48+00:0030 mei, 2016|Nieuws|

Eindexamen

Daar gaat ze, op de fiets naar haar laatste examen – Biologie – met als bagage een tros druiven, een flesje water en een opgeladen stel hersens. Zo is daar ‘ineens’ die allerlaatste schooldag.

Terwijl ik dit schrijf komt er een gevoel van weemoed naar boven. Kleine meisjes worden groot.

Ook denk ik aan mijn eigen middelbare schooltijd. Ik herinner mij nog goed hoe ik op die laatste dag de aula inliep, de zon scheen door de hoge ramen naar binnen. Mevr. Groot (die ook letterlijk groot was) van Engels wees mij naar de rij waar ik zat en wenste mij succes. Ik installeerde me en keek met een gevoel van zenuwen en opwinding om mij heen. Het besef dat over drie uur mijn schoolcarrière over zou zijn vond ik nogal wat.

Datzelfde besef bekruipt mij nu maar dan als moeder. Afscheid nemen van mijn oudste kind, de eerste die het nest gaat verlaten. De afgelopen maanden ben ik nóg intenser gaan genieten van mijn gezin, ik heb tranen weggepinkt, bewust momenten in mijn geheugen en op foto vastgelegd.

Daar staat ze, weer op die drempel, bijna klaar om de wereld te gaan ontdekken. Gelukkig is er één troost: social media…

2016-05-24T12:30:55+00:0024 mei, 2016|Nieuws|

Belang van het kind in scheiding

Hoe kunnen we de positie van het kind en de ouders in scheiding zo goed mogelijk ondersteunen? Door als professionals met elkaar samen te werken op landelijk en regionaal niveau. Dat is waar de stichting DONS voor staat. DONS stelt het belang van het kind in scheiding daadwerkelijk voorop, dit door het kind en de ouders niet alleen op  juridisch, maar ook op psycho-sociaal vlak te ondersteunen.

Ik ben contactpersoon voor de regio Haarlem/Kennemerland. Op vrijdagmiddag 10 juni zal in Haarlem de Workshop ‘Verbinden advocaat-scheidingsmediators en kind-deskundigen bij scheiding’ plaatsvinden. De workshop wordt gegeven door:

Marieke Zon – vFAS Advocaat mediator
Heleen Offerhaus – Kind- en Oudercoach
Inge Marit Wielinga – KIES coach/Kindercoach

Tijdens de training komt aan de orde:

  • Hoe kunnen advocaat-scheidingsmediators hun cliënten motiveren om voor het ouderschapsplan begeleiding te vragen aan een kind-deskundige voor zichzelf en voor hun kinderen, waarbij zij diverse technieken zullen oefenen.
  • Hoe kunnen kind-deskundigen ervoor zorgen dat de ouders het ouderschapsplan echt samen doorvoelen zodat de basis wordt gelegd voor een duurzame invulling van het ouderschap na scheiding, dat doen zij aan de hand van een door ons ontwikkeld kaartspel.
  • Hoe kunnen kind-deskundigen kinderen het beste begeleiden en het proces met het hele gezin kunnen afronden.
  • Wat zijn de doelstellingen van DONS en wat kunt u verder nog van DONS verwachten.

DONS wordt ondersteund door een Raad van Advies bestaande uit:

Marsha Pinedo (www.villapinedo.nl)
Ed Spruijt (www.scheidingskinderen.nl)
Inge Anthonijsz (http://www.nji.nl/Medewerker Inge Anthonijsz)
Justine van Lawick (www.lorentzhuis.nl ; www.kinderenuitdeknel.nl)

Aansluitend zal er een netwerkborrel plaatsvinden. Voor meer informatie en/of om je aan te melden kun je een mail sturen naar: info@gezinscoachhaarlem.nl

2016-05-12T15:47:44+00:0012 mei, 2016|Nieuws|

Herdenken 2

Met verbazing kijkt hij naar de witte grafsteen: “Deze persoon is nog maar 17… zo oud ben ik bijna. Hij is overleden op 4 mei, mijn verjaardag. En één dag voor 5 mei.” Hij zucht en vervolgt: “Nog één dag en hij zou vrij zijn geweest…”. Eén van de vele reacties vanuit de groep middelbare scholieren die ik begeleidde over de erebegraafplaats in Loenen op 2 mei tijdens het nieuwe herdenkingsevenement Ereveld Vol Leven.

Achter 300 van de bijna 4000 graven stonden representanten, mannen en vrouwen, ouderen en jongeren, burgers en militairen en ook nabestaanden. Zij gaven voor één dag de overledenen een gezicht. Bij de plek waar de slachtoffers van de recente vredesmissies liggen, staat een vrouw achter één van de graven. Een leerling vraagt haar wie zij is en waarom ze daar staat. Het is de zus van de militair die daar begraven ligt. “Ik sta hier omdat mijn broer nooit vergeten mag worden.” Het maakt zichtbaar indruk op beiden.

Het fundament van Ereveld Vol Leven is ingegeven door systemisch werken. Het laat zien wat de impact van oorlog is op de volgende generatie, in dit geval wat het effect van verlies is op het hele systeem.

Binnen mijn praktijk werk ik hier ook mee, dit door o.a. gebruik te maken van poppetjes die staan voor familieleden. Je gezin van herkomst en de familiegeschiedenis van je ouders is belangrijker dan je denkt. Wanneer je merkt dat je steeds maar weer dezelfde vragen of problemen tegenkomt kan systemische begeleiding helpen.

Zoals een cliënt die bij mij in de praktijk kwam met de hulpvraag dat ze, ondanks dat ze blij was met huis, baan en gezin, een gevoel van onrust had. Ze voelde zich niet thuis. Met haar huidige partner is ze drie keer verhuisd, wat op zich niet heel veel is.

We zijn samen gaan kijken naar haar gezin van herkomst en kwamen tot mooie inzichten: haar Roemeense oma groeide op in een zigeunerfamilie en heeft een groot deel van haar leven rond getrokken. Zo ook haar dochter, de moeder van mijn cliënt. En opa van vaderskant werkte bij het leger en is met zijn gezin vele malen overgeplaatst. Dus ook de vader van mijn cliënt heeft nooit lang op één plek gewoond.

De bewustwording dat haar onrust vele generaties terug gaat, gaf haar veel rust.

2016-05-09T16:20:46+00:009 mei, 2016|Nieuws|

Herdenken 1

Naast mijn praktijk werk ik als Coördinator Scholen mee aan een bijzonder project, Ereveld Vol Leven. Dit is een herdenking waarbij op unieke wijze oorlogsslachtoffers worden herdacht door ze een gezicht te geven. Idee erachter is om jongeren actiever te betrekken bij herdenken, ze meer bewust te maken van de impact van oorlog op een mensenleven.

Voor dit project heb ik diverse scholen uit het hele land benaderd om leerlingen te werven voor het speciale scholenprogramma. Op maandag 2 mei a.s. zullen ze gaan kennis maken met deze mensen en hun verhalen en de familie die ze hebben achter gelaten.

Deze unieke manier van herdenken gaat plaatsvinden op het Nationaal Ereveld Loenen, onder Apeldoorn. In 1947 besloot de Nederlandse regering de stoffelijke resten van de Nederlanders die in de Tweede Wereldoorlog in Duitsland waren omgekomen, over te brengen naar Nederland. Deze slachtoffers rustten op vijandelijke bodem en hadden vaak geen behoorlijke begrafenis gehad. Om dit besluit uit te kunnen voeren, begon de Oorlogsgravenstichting in 1948 met de aanleg van een ereveld in Loenen. Op 18 oktober 1949 opende Prinses Wilhelmina het ereveld waar nu bijna 4.000 Nederlanders begraven liggen.

Sinds de jaren tachtig vormt het ereveld ook als de laatste rustplaats voor militairen en burgers die zijn omkomen tijdens humanitaire en/of vredesmissies worden er (her)begraven. Vorig jaar juni werd hier nog de 26-jarige militair Ernst Mollinger begraven die tijdens een vredesmissie in Mali is omgekomen.

Ik was nog nooit op deze prachtige plek geweest. Als bergbeekjes kronkelen de paden met links en rechts witte vierkante grafstenen, zich door een prachtig bosgebied. Het heeft iets heel natuurlijks, alsof de mensen die daar liggen, je welkom heten.

Op 2 mei zullen er op een aantal plekken verspreid over het ereveld mensen achter de graven staan (representanten). Op deze wijze geven zij de persoon die daar ligt een gezicht, daarnaast kunnen zij ook wat vertellen over de overledene. Het ereveld komt tot leven. Een tiental verhalen zijn er in het bijzonder uitgelicht, die die dag verteld zullen worden. Voor de bezoeker brengt deze vorm van herdenken een grote bewustwording met zich mee: achter elke persoon schuilt een verhaal, dat tot de dag van vandaag zijn impact heeft op de generaties daarna.

Ik spreek uit ervaring: mijn beide ouders hebben als kind de oorlog meegemaakt. Dit uit zich veelal onbewust in de kleinste dingen in mijn dagelijkse leven. Als mens, dochter, moeder en gezinscoach komen er veel mooie dingen samen door dit project. Na 2 mei meer hierover!

2017-09-14T06:35:09+00:0030 april, 2016|Nieuws|

Als ze maar gelukkig worden

Met welke normen en waarden heb jij je kinderen opgevoed? Eén van de vragen bij de lesdag “Zicht op eigen opvoeding” tijdens mijn opleiding Gezins- en Opvoedcoach. Een zo wezenlijke vraag waar je als ouder(s) niet bewust bij stil staat.

Opvoeden – blijkt ook uit het nieuwe tv-programma “Omdat ik het zeg!” – is iets waar je gewoon aan begint. Wat mij in deze uitzending opviel, is dat ouders het soms bewust anders willen doen dan hun eigen ouders, om er vervolgens achter komen dat ze het op exact dezelfde manier doen. “Ik ga niet zo streng zijn als mijn ouders… En ik heb het précies zo gedaan: strenge regels, schemaatjes, lijstjes….” zei één van de (alleenstaande) moeders met een lach op haar gezicht.

Ik heb die vraag destijds ook bij mijn ouders neergelegd. Ze keken mij wat wazig aan. Ze deden maar wat, gaven ze aan. Met als toelichting van mijn vader “We hebben alleen je oudste zus opgevoed: die mocht jullie twee verder opvoeden”. Tja, dat is ook een manier. Dit kwam overigens ook naar voren in het programma: “De twee oudsten klagen over wat de derde en de vierde nu wel mogen: dat mochten zij écht niet op dezelfde leeftijd.”

Terug naar die Normen & Waarden. Ik kwam uit op Zelfstandigheid, Liefde, Veiligheid en Humor, een smeltkroes van mijn roots en mijzelf. Leuk gesprek voor aan tafel straks: welke normen en waarden vind jij/vinden jullie belangrijk? En welke je/jullie kind(eren)? En welke gaan zij wel/niet straks aan hun kinderen doorgeven en waarom wel/niet? Succes, het kan zomaar een interessante discussie worden!

http://www.npo.nl/omdat-ik-het-zeg/13-04-2016/VPWON_1259421

2016-04-18T15:42:30+00:0018 april, 2016|Nieuws, Opvoeding|

(Almost) ready for take off

Ineens kwam het binnen: vanavond heb ik de allerlaatste open-podium avond van mijn oudste dochter. De week erna de allerlaatste ouderavond. Zoals gisteren een goede vriendin van haar, die bij ons over de vloer was, met enige weemoed tegen mij zei: “We hebben nog 8 weken school en dan is het klaar…”.

Ik besefte mij ineens hoe ik haar ga missen en dat ons gezin aan de vooravond staat van een behoorlijk grote verandering. Van vier gezinsleden naar drie. Een lege kamer. Het grote loslaten is begonnen, mijn taak als opvoeder gaat na de zomer een andere vorm aannemen. Wat voor vorm weet ik nog niet, vanaf de zijlijn meekijken waarschijnlijk, observeren en af en toe je tanden op elkaar houden als je op Facebook en Whats App leest wat ze allemaal aan het doen is in haar tussenjaar.

“Moet er niet aan denken, kinderen het huis uit… ga nu al huilen haha!!” schreef een vriendin van mij van vroeger die jongere kinderen heeft. “Maar je zal er vast wel een klein beetje aan toe zijn hoop ik. En de andere 2 doodknuffelen natuurlijk.”

Ik denk dat ik dat maar ga doen – of dat opvoedkundig goed is laat ik maar even los.

2016-03-23T11:22:14+00:0023 maart, 2016|Nieuws, Opvoeding|

Lentekriebels

“Mam, wanneer krijg ik mijn eerste natte droom?” vraagt mijn 12-jarige zoon terwijl hij zijn boterhammen voor school aan het smeren is. Deze vraag is binnen ons eenoudergezin geen rare vraag. Ik geef hem antwoord en geruisloos gaat hij over tot de volgende veel belangrijkere vraag: “Kan ik afspreken vanmiddag?” Het geven van seksuele voorlichting vinden ouders anno 2016 blijkbaar nog steeds lastig. Eén van de smoezen die ouders gebruiken is “Mijn kind is er nog niet aan toe”. Zou het zijn dat het de ouders er niet aan toe zijn?

Recente cijfers geven aan dat 65% van de ouders hun kind voor het 10e jaar nog geen seksuele voorlichting hebben gegeven. Gelukkig zijn er organisaties als Rutgers – Kenniscentrum op het gebied van Seksualiteit en SIRE met campagnes als “Praat met je kind over porno voordat internet het doet”, die dit onderwerp aandacht geven. Juist nu in een tijd waarin alles op internet te vinden is en woorden als ‘sexting’ op Wikipedia staan, is het zo belangrijk om seksuele opvoeding aan je kind(eren) te geven. Liefst al op jonge leeftijd. Dan staat seks nog ver van een kind af en praat hij/zij er makkelijker over. Zo wordt het een alledaags onderwerp en weet je kind dat hij bij jou terecht kan met al zijn vragen.

Misschien is het tijd voor een lesje seks – Volkskrant magazine

2016-03-16T12:11:11+00:0010 maart, 2016|Nieuws, Opvoeding|
Load More Posts