Levensweg

“Ze zitten al bijna 10 jaar in een vechtscheiding, hij was zes toen het circus begon” vertelde de man, ongeveer mijn leeftijd, met wie ik aan de praat raakte. Hij zat aan het tafeltje naast mij in een koffietentje aan het water, de zon kwam net om de hoek kijken. Hij refereerde aan de zoon van zijn ex-vriendin met wie hij tot een jaar of vier geleden had samengewoond. Ze vormden een samengesteld gezin met zijn eigen twee wat oudere zoons. “Laatst kwam hij even langs, kort bezoekje, het mag niet van zijn moeder, die wil dat hij helemaal geen contact meer heeft met mij. Het was zo leuk om hem weer te zien. Lange slungel geworden, tja, bijna 16…” Hij zuchtte en speelde met zijn koffielepeltje. Je zag aan hem dat hij hem miste. Is ook niet niks om, na een aantal jaar samenwonen, naast je partner ook afscheid te moeten nemen van een kind.

“Het gaat al ’n tijd niet zo goed met hem.” vervolgde de man. “Hij heeft niet veel vrienden en wordt gepest op school. Hij vertelde dat hij op jongens valt en niet zo goed weet hoe hij hiermee om moet gaan. Durft het niet aan zijn moeder te vertellen, laat staan aan zijn vader. Hij is ook nog ’s enig kind.”

Een gevoel van eenzaamheid bekroop mij. Ik keek naar het Spaarne waar een sloep met toeristen voorbijvoer, de schipper stond met trots aan het roer.  Er kwam een beeld in mij op van een zeilbootje met een jongen achter het roer, dolend langs de kust, omdat hij niet kan aanmeren bij één van die twee veilige havens die hij kent. De havenmeesters, zijn ouders, hebben het te druk met zichzelf om hem rustig naar binnen te loodsen en een plek te geven.

Scheiden is topsport. Je zit in de rouw en tegelijkertijd loopt het leven gewoon door: de kinderen moeten naar school, huiswerk, sport, vriendjes, werk, sociale verplichtingen. Elk kind heeft zijn eigen rouwproces en tempo en vraagt daar aandacht voor. Of niet. En daar word je onzeker van, want dat wil niet zeggen dat het goed gaat met hem of haar. Gedachtes over wie gaat waar wonen, hoe gaan we dat praktisch aanpakken, de financiële afwikkeling, co-ouderschap.

Ik herinner mij nog ons eerste gesprek bij de mediator, welke plaats vond in een statig oud pand in Haarlem. Via een krakende houten trap bereikte wij haar werkkamer op de zolderetage, door het raam zag ik de toppen van de bomen van het park. We namen naast elkaar plaats aan de grote ovale tafel, zo dicht bij elkaar en tegelijkertijd zo ver van elkaar af. Het had iets heel onwerkelijks.

Een stroom van gedachten en gevoelens gingen door mij heen: verdriet om ons en ons gezin, verwijten naar de vader van mijn kinderen, onzekerheid over o.a. de financiële beslissingen die genomen moesten worden. Qua kennis liep ik wat achter op dat stuk. Het is lastig onderhandelen met al die onverwerkte emoties. Hoofd en hart zijn in conflict met elkaar. En wat voor effect zal de scheiding gaan hebben op onze drie jonge kinderen? Het is kortgezegd gewoon een shitsituatie. Voor alle betrokkenen. De dobbelstenen waren gegooid en de worp leidde ons niet naar “Sla één beurt over” maar naar “Ga terug naar start”.

Pling. De telefoon van de man lag op tafel, zijn scherm lichtte op met een foto van een schattig baby’tje in de armen van een vrouw met lang donker haar. “Wat lief!” zei ik kijkend naar zijn telefoon. Hij pakte de telefoon op en keek er met trots naar. “Ja” zie hij “Dat is mijn vriendin met onze dochter van twee maanden.” Het leven gaat door.

2017-06-18T13:43:05+00:00 18 juni, 2017|Echtscheiding|

Huiswerk & muziek

Het is herfst 2016,  woensdagmiddag ’n uur of vijf. De wasmand roept, ik loop de zoldertrap op en hoor een behoorlijk harde beat uit de kamer van mijn zoon van 12 komen. Het type muziek dat ik niet echt op een Spotify-lijst heb staan. Wonderlijke keuze om huiswerk bij te maken, matig voor de concentratie lijkt mij, ik zou voor rustige tekstloze tunes gaan. Niks-aan-de-hand-hotellift-muziek. En véél zachter.

Ik kijk om de hoek zijn kamer in en zie hem op de grond liggen (hij heeft een bureau, maar die wordt gebruikt voor andere dingen) met zijn boeken voor zich. Beats Pill en mobiel naast hem. Hij is druk aan het schrijven. “Lukt het met deze muziek aan?” Ik doe mijn best neutraal te klinken. “Ja, gaat goed” zegt hij en kijkt even op. “Misschien iets zachter doen…?” opper ik er nog voorzichtig achteraan. “Nee Mam…. gaat goed”. Hm. Niet geheel overtuigd besluit ik mij op het uitzoeken van de was te storten.

Herfst 1981. De eerste tonen van Bohemian Rapsody vullen mijn zolderkamertje. Klik! Snel druk ik met wijs- en middelvinger de play en rec knop in van mijn radio-casette speler. Het begint al donker te worden, ik zit achter mijn bureau de Tros Top 50 te luisteren, vaste prik op donderdagmiddag. Nou maar hopen dat er nog genoeg ruimte over is zodat dit geweldige nummer er helemaal op komt. Mijn “Lekkere Mix sept-nov ‘81”-bandje (BASF – voor de kenner)  is bijna vol! Ik zing half mee met de tekst, pak mijn pen en ga verder met geschiedenis huiswerk maken: vraag 3. Leven van de landbouw. Het schiet niet op.

Terug naar de was. Terwijl de machine zich vult met water hoor ik: “Mam, kun je even helpen?” Ik leg het schone shirt op de stapel links, loop naar zijn kamer en zeg “Dat is goed, maar dan wel graag zonder muziek.” Hij kijkt omhoog met zo’n halve glimlach en zet de muziek uit. Bliep. Er verschijnt een appje op z’n scherm. Bliep. Nog één. “Doe anders ook even het geluid uit van je mobiel, misschien wel zo rustig…” zeg ik op een neutrale “het-maakt-niet-uit-hoor-maar-ik-zou-er-gek-van-worden” stem. Hij schuift het knopje op stil en legt z’n mobiel aan de kant. Hij leest de vraag voor waar hij niet uitkomt. Iets met Egypte, farao’s en rangen en standen. We gaan er mee aan de slag en een kwartiertje later sta ik weer de was te vouwen. Zoonlief maakt zelf de rest van de opdrachten, de muziek blijft zowaar uit.

Klusje geklaard! Ik leg een schone stapel was op het bed van mijn zoon en zie hem z’n boek dichtklappen. “Klaar?” “Jep.” antwoordt hij. “Vraagje: denk je dat je je huiswerk sneller af zou hebben gehad met of zonder muziek?”. Bedachtzaam kijkt hij boven z’n wenkbrauwen uit. Na een stilte antwoord hij: “Zonder”.

2017-01-31T12:21:02+00:00 30 januari, 2017|Opvoeding, Puber|

Post-It

Mijn cliënt – een moeder aan het begin van haar scheiding – zuchtte diep.  Ze keek naar het grote witte vel dat ingedeeld was in balken (de weken), waarop post-it’s in vier kleuren zaten geplakt. “Volgens mij hebben we nu alles…” zei ze. De papiertjes vielen op sommige plekken als dakpannen over elkaar heen. Links bovenaan stond haar eerste actie: “Mentor school bellen”.

Toen ze de deur uit was moest ik aan mijn eigen scheiding denken. Hoe deed ik dat toen?

Ik zie ons nog zitten op onze zacht gele bank (de modekleur van die tijd…), het S-woord hing in de lucht, de stilte was oorverdovend. Het was nog te heftig om uit te spreken, we kozen voor ‘uit elkaar gaan, afstand nemen’ om de deur nog op een kier te houden. Dit gesprek vond plaats in Brazilië waar wij destijds woonden voor het werk van mijn man, dus de keuze ‘afstand nemen’ had nogal wat consequenties.

Een wervelwind aan emoties ging in de dagen erna door mij heen, terwijl het dagelijkse leven gewoon doorliep. Een spel tussen hoofd en hart waarvan ik de regels niet kende waardoor je niet weet waar te beginnen. Alles ging door mijn hoofd: hoe vertellen we het de kinderen (ze waren 5, 7 en 10 jaar oud)? Zouden ze het al door hebben? Waar in Nederland zal ik gaan wonen? Vind ik een huurhuis, eentje waar we ons fijn gaan voelen? Zal er een school zijn die plek heeft voor drie  kinderen? Ga ik een baan vinden na er een aantal jaren te zijn uit geweest? De verhuizing, al die spullen (we hadden een groot huis…) alles uitzoeken, verdelen, inpakken, de douanepapieren regelen. Afscheid nemen van vrienden, school, onze lieve oppas. En Joia, onze Golden Retriever met ADHD, hoe neem ik die mee, hoe werkt zoiets een hond meenemen naar een ander continent?

Een paar dagen daarna belde mijn zus om te vragen hoe het ging. Na veel praktische opsommingen volgden de tranen, tranen van onmacht, van het even niet meer weten, het niet meer kunnen overzien. Met rustige stem zei ze: “Is het een idee om de hond niet mee te nemen?”. Alsof er een last van mijn schouders viel. Die optie had ik niet bedacht. De volgende stap kon genomen worden: “Gezin zoeken voor Joia”.

2016-11-18T12:32:26+00:00 17 november, 2016|Echtscheiding|

Chapeau

“Bienvenue à Montpellier!” staat er op een grote poster naast de kofferband, een Française lacht ons vriendelijk toe. Nog wat onwennig staan mijn oudste dochter en ik op deze voor ons nieuwe plek. Een combinatie van verheugen (samen een weekendje weg) en verdriet (ik ga straks alleen terug) gaan door mij heen. Haar tussenjaar gaat beginnen.
Een paar uur later slenteren we door het historische centrum. De zon is nog behoorlijk fel, dus de aanschaf van een strooien hoed was een goede aankoop. In een oogwenk verandert ze in een local.
Het eerste kind dat uit huis gaat… het zijn van die mijlpalen die je al van verre ziet aankomen maar staan ze voor je neus dan overvallen ze je alsnog. Ik heb haar letterlijk en figuurlijk gevoed, haar de afgelopen 18 jaar meegeholpen met het vullen van haar Gereedschapkist-voor-het-Leven. Wat een prachtig mens is ze. Ik heb er alle vertrouwen in.
Maandagochtend, ik zit op een terrasje, achter mij worden de servetten voor de lunch gevouwen. Ik voel mij alsof ik een nacht heb doorgehaald. Mijn vlucht gaat pas om drie uur. Niet voor niks: het loslaten heeft tijd nodig. Ik moet er door heen. Het is.

2016-09-13T10:43:27+00:00 13 september, 2016|Nieuws|

Tent en Thailand

“Of deze: Hotel-Resort Costa Los Gigantes, die ziet er mooi uit!” Hij wijst naar een inderdaad gigantisch druppelvormig zwembad met glijbaan, ligstoelen en uitzicht op zee. Dochter zit op haar knieën op de stoel naast haar vader en wordt nog meer de laptop ingezogen. Er staan wel vijftien tabbladen met vakantiebestemmingen open. Puberzoon brompt vanaf de bank: “Kun je d’r ook kitesurfen?”

Ben je net gescheiden dan kun je anders naar je vakantiebestemming gaan kijken. Jij bepaalt – samen met de kinderen – waar de reis naar toe gaat. Nieuwe kansen, nieuwe ervaringen. Misschien hield jouw ex nooit van een all-inclusive in een mooi hotel, of een actieve vakantie of kamperen. Waarom dan niet deze mogelijkheid aangrijpen en dit juist wél gaan doen? Blijf hierover wel in overleg met je ex-partner en bekijk deze nieuwe situatie vanuit je kind:

Om nou meteen een vakantie voor (a) drie weken (lange periode) naar (b) Thailand (verre bestemming) zonder (c) je moeder (nooit langer dan een week van haar weg geweest)  te boeken, kan een overload aan ‘nieuwe ervaringen’ zijn.

Zijn alle vakanties geboekt, stuur dan af en toe bewust een appje met een foto naar de thuisblijvende ouder. Of de klassieke ansichtkaart. Die een week ná de vakantie op de mat valt….

2017-09-14T06:35:09+00:00 5 juli, 2016|Echtscheiding, Samengesteld Gezin|

Zomaar

“Kijk uit voor de lamp, Mam!” Alsof hij zijn eigen leven leidt slingert de vlaggenstok met vlag en schooltas alle kanten op. Helaas niet de kant op die ik wil: in de daarvoor bestemde houder. Het zal wel te maken hebben met de ontlading: mijn oudste dochter is geslaagd. Wow. Dat brengt je even uit balans. Henk, de gepensioneerde buurman tevens steun en toeverlaat van ons gezin, nam de klus dankbaar over.

“Foto!” riep ik. Een mijlpaal vereeuwigd. Verderop in de straat aan de overkant hing ook al een vlag, als een soort brothers-in-arms zwaaiden ze elkaar toe.

Een uurtje later lag er een klein handgeschreven briefje op de deurmat. Op enthousiaste toon schrijft de jonge auteur dat hij (of zij) het zo knap vindt dat de bewoner van dit-huis-met-de-vlag zijn/haar eindexamen heeft gehaald. Geheel belangeloos heeft hij dit geschreven en door de bus gedaan. Gewoon omdat hij dat leuk vind. Omdat hij het de moeite waard vindt om iemand een compliment te geven. Omdat die persoon dat verdient. Iets wat, gezien zijn missie, alle knappe knoppen in heel Haarlem verdienen.

Ik liep al in de wolken, dit zorgde echter voor het gouden randje erom heen. Jij begrijpt het Sammy.

2016-06-23T15:05:40+00:00 23 juni, 2016|Nieuws, Opvoeding|

Veiligheid

“Mam, als jij dood bent, wie gaat er dan voor ons zorgen?” vroeg mijn zoon (toen 9 jaar) aan mij toen ik hem een nachtzoen kwam brengen. Hij frunnikte aan zijn versleten knuffel en keek mij met een serieuze blik aan. Zijn vader woont in het buitenland, dus hij besefte zich dat dat nog wel eens een uitdaging zou kunnen worden als mij iets zou overkomen.

“Dan komt papa terug naar Nederland en gaat hij hier in huis zitten.” Hij was zichtbaar nog niet gerustgesteld. “Maar dan moet hij eerst in nog in het vliegtuig…”. Daar zit wat in. “Dan komt Karin (vriendin om de hoek) en daarna Opi en Omi (40 min. in de auto).” Zijn ogen gleden van het plafond naar zijn handen die in zijn schoot lagen: dat antwoord kon hij wat mee.

Gevoelens van jonge kinderen zijn gericht op het hier en nu of op de nabije toekomst. Schoolkinderen zijn voor een belangrijk deel op een praktisch niveau met ziekte en de dood bezig. Er is daarom vooral behoefte aan feitelijke informatie.

Door hem dit te geven, weet hij waar hij aan toe is wat hem een gevoel van veiligheid geeft. Zo kan hij zich met véél belangrijkere zaken bezighouden zoals wat te trakteren in de klas voor z’n verjaardag.

2016-06-14T15:28:28+00:00 14 juni, 2016|Opvoeding|

Compliment

Complimenten geven, we doen het veel te weinig. Terwijl het zo fijn is om ze te krijgen.

Kans is groot dat de tekst op het bord een positief effect op je had. Daar word ik blij van. Daarom is het óók leuk om te doen: het geven van een compliment werkt twee kanten op.

Voor kinderen is de waardering van hun ouders één van de belangrijkste dingen in hun leven. Complimenten geven een kind het gevoel dat ze gezien worden. Hierdoor gaan ze zich goed voelen over zichzelf en kunnen ze een positief zelfbeeld ontwikkelen. Daarbij zorgt het ook voor een betere sfeer in huis. Bedenk je dat die soms dwarse puber het ook fijn vindt om af en toe een compliment te krijgen. Dat hoeft niet altijd met woorden: het kan ook gewoon een high five of boks zijn.

Aan de slag dan maar?

Geef vandaag of morgen je kind een compliment, op zijn gedrag of op iets wat hij gedaan heeft. Het hoeft niet iets groots te zijn, iets alledaags is ook prima en kijk wat er gebeurt. Ik ben benieuwd. Oh ja, vergeet je partner niet: is hij/zij meteen ook als een kind zo blij.

2016-05-30T16:38:48+00:00 30 mei, 2016|Nieuws|

Eindexamen

Daar gaat ze, op de fiets naar haar laatste examen – Biologie – met als bagage een tros druiven, een flesje water en een opgeladen stel hersens. Zo is daar ‘ineens’ die allerlaatste schooldag.

Terwijl ik dit schrijf komt er een gevoel van weemoed naar boven. Kleine meisjes worden groot.

Ook denk ik aan mijn eigen middelbare schooltijd. Ik herinner mij nog goed hoe ik op die laatste dag de aula inliep, de zon scheen door de hoge ramen naar binnen. Mevr. Groot (die ook letterlijk groot was) van Engels wees mij naar de rij waar ik zat en wenste mij succes. Ik installeerde me en keek met een gevoel van zenuwen en opwinding om mij heen. Het besef dat over drie uur mijn schoolcarrière over zou zijn vond ik nogal wat.

Datzelfde besef bekruipt mij nu maar dan als moeder. Afscheid nemen van mijn oudste kind, de eerste die het nest gaat verlaten. De afgelopen maanden ben ik nóg intenser gaan genieten van mijn gezin, ik heb tranen weggepinkt, bewust momenten in mijn geheugen en op foto vastgelegd.

Daar staat ze, weer op die drempel, bijna klaar om de wereld te gaan ontdekken. Gelukkig is er één troost: social media…

2016-05-24T12:30:55+00:00 24 mei, 2016|Nieuws|

Belang van het kind in scheiding

Hoe kunnen we de positie van het kind en de ouders in scheiding zo goed mogelijk ondersteunen? Door als professionals met elkaar samen te werken op landelijk en regionaal niveau. Dat is waar de stichting DONS voor staat. DONS stelt het belang van het kind in scheiding daadwerkelijk voorop, dit door het kind en de ouders niet alleen op  juridisch, maar ook op psycho-sociaal vlak te ondersteunen.

Ik ben contactpersoon voor de regio Haarlem/Kennemerland. Op vrijdagmiddag 10 juni zal in Haarlem de Workshop ‘Verbinden advocaat-scheidingsmediators en kind-deskundigen bij scheiding’ plaatsvinden. De workshop wordt gegeven door:

Marieke Zon – vFAS Advocaat mediator
Heleen Offerhaus – Kind- en Oudercoach
Inge Marit Wielinga – KIES coach/Kindercoach

Tijdens de training komt aan de orde:

  • Hoe kunnen advocaat-scheidingsmediators hun cliënten motiveren om voor het ouderschapsplan begeleiding te vragen aan een kind-deskundige voor zichzelf en voor hun kinderen, waarbij zij diverse technieken zullen oefenen.
  • Hoe kunnen kind-deskundigen ervoor zorgen dat de ouders het ouderschapsplan echt samen doorvoelen zodat de basis wordt gelegd voor een duurzame invulling van het ouderschap na scheiding, dat doen zij aan de hand van een door ons ontwikkeld kaartspel.
  • Hoe kunnen kind-deskundigen kinderen het beste begeleiden en het proces met het hele gezin kunnen afronden.
  • Wat zijn de doelstellingen van DONS en wat kunt u verder nog van DONS verwachten.

DONS wordt ondersteund door een Raad van Advies bestaande uit:

Marsha Pinedo (www.villapinedo.nl)
Ed Spruijt (www.scheidingskinderen.nl)
Inge Anthonijsz (http://www.nji.nl/Medewerker Inge Anthonijsz)
Justine van Lawick (www.lorentzhuis.nl ; www.kinderenuitdeknel.nl)

Aansluitend zal er een netwerkborrel plaatsvinden. Voor meer informatie en/of om je aan te melden kun je een mail sturen naar: info@gezinscoachhaarlem.nl

2016-05-12T15:47:44+00:00 12 mei, 2016|Nieuws|
Load More Posts