Artikel Libelle: “Denktank”

Libelle vroeg mij advies te geven over een opvoedvraag van een lezeres. Een goede vraag die actueel is: het betreft de zomervakantie en wat te doen met de wensen van je puber. Hij wil niet meer mee maar wat dan wel? Het gesprek aangaan is wat mij betreft – en niet alleen bij dit probleem – een goede start en samen inventariseren wat de behoeftes van alle gezinsleden zijn.

2019-05-26T16:47:27+00:0026 mei, 2019|Nieuws, Opvoeding|

Thema-avond op 15 april: Schermtijd binnen het gezin

“Hi, hoe is ‘t hier?” roep ik terwijl ik mijn jas uittrek en om de hoek de woonkamer in kijk.
Mijn dochter (17) zit aan tafel met koptelefoon op achter haar laptop en mijn zoon (15) ligt languit op de bank iets op zijn telefoon te kijken. De stemmen van druk pratende mannen vult de kamer (bespreking van Fornite tactieken?). Zijn schoolrugzak staat verlaten op de grond.
“Hi” groet mijn dochter mij en er komt een ondefinieerbaar geluid vanaf de bank.

Herkenbaar? Of een variatie hierop?

Kom naar de thema-avond “Schermtijd: hoe blijf je als gezin in verbinding met elkaar?” georganiseerd samen met de stichting Verkering met Jezelf.
Een avond waarin we in gesprek gaan over het gebruik van schermen (iPad, telefoon, gamen), wat het met onszelf en ons gezin doet en hoe we hier beter mee om kunnen gaan. Voor ouders en opvoeders met kinderen in alle leeftijden.

Datum: maandag 15 april in Centrum aan het Spaarne in Haarlem
Tijd: 19.30-21.00uur (inloop 19uur).

Je kunt je via deze link voor deze avond opgeven: https://www.verkeringmetjezelf.nl/events

Tot dan!

2019-04-09T12:43:26+00:009 april, 2019|Nieuws|

Uitvliegen

Vorige week heb ik de workshop ‘Spreken met Impact’ bij Great Communicators gevolgd, heel inspirerend. En ook best spannend. Zeker toen na de uitleg van de middag de uitnodiging kwam wie er als eerste naar voren wilde komen op de rode pitch-cirkel. Stilte in de zaal.
Hm, ga ik al als eerste of liever nog even de kat uit de boom kijken…? Bij de tweede ronde stond ik op en trok een leuke vraag uit de aan mij aangereikte kaarten: Wat is je favoriete muziek?

Meteen moest ik aan de muziek denken van het land waar ik drie jaar met veel plezier heb gewoond: Brazilië. Het land van zon, lieve mensen en futebal, van wakker worden van een exotisch vogelconcert, van lange avonden in de tuin met ons gezin en het land waar ons huwelijk het niet redde. Die muziek staat voor vele soorten emoties en terwijl ik op die plek stond kwamen er klanken en beelden voorbij. Ik deelde ze met de groep en voelde dat ik al pratend in een flow kwam.

De feedback na afloop was positief en fijn om te horen. Uiteraard waren er ook nog verbeterpunten waaronder rechter staan en schouders wat meer naar achter. “Meer mijn vleugels uitslaan…” zei ik tegen de trainer, maar eigenlijk meer tegen mijzelf. Eén van de dingen die ik voor dit levensjaar op mijn lijstje had gezet. De eerste stap is gezet, vandaag de tweede stap: een workshop voorbereiden zodat ik het straks in het echt ga doen! Wordt vervolgd.

2019-03-04T14:03:24+00:004 maart, 2019|Nieuws|

Eenoudergezin

De dag voor kerst werd ik geïnterviewd op Radio 1 over de toename van het aantal eenoudergezinnen in Nederland (CBS december 2018). Eén van de vragen was welke problemen ik bij dergelijke gezinnen tegen kom in mijn praktijk. Het eerste wat in mij opkwam was dat het ‘goed voor jezelf zorgen’ vaak een sluitpost is.

Meteen moest ik even lachen. Ervaringsdeskundige zijnde op dit gebied met een bijna fulltime ouderschap, is dat iets wat ik de laatste weken (oké, misschien wel maanden…) een beetje had laten sloffen. En dan verbaasd zijn dat ik zo moe was en de tranen hoog stonden zo tegen de kerstdagen. Ook kwam een bekend niet helpend stemmetje om de hoek kijken: zo druk is mijn leven toch ook weer niet…? Voor mijzelf hardop – moet je maar eens proberen, werkt heel confronterend – uitspreken “Ik heb behoefte heb aan meer tijd voor mijzelf” voelt als een grote stap en ook ietwat onveilig. Vanuit de vrouwelijke lijn in mijn familie heb ik dit ook niet echt meegekregen dus ik weet dat dit een leerproces is.

Het interview zette mij aan het denken en zorgde de volgende dag voor een open gesprek met de vader van de kinderen. Blijft uitdagend om daadwerkelijk naar de ander uit te spreken waar je behoefte aan hebt, alsof dat egoïstisch is. Geven is zo makkelijk, nemen is vele malen lastiger. Dit is iets wat ik overigens bij alle vormen van gezinnen tegenkom.

Wat ga jij doen of laten om goed voor jezelf te zorgen in het nieuwe jaar?

2018-12-29T14:35:34+00:0029 december, 2018|Nieuws|

Samenwerken

“Zijn dochters eten soms voor de tv, dat doen wij nooit. Eten doen wij altijd aan tafel.” Ze kijkt mij hoopvol aan en kijkt vervolgens vanuit haar ooghoeken naar haar nieuwe partner die rechts van haar zit. “Dat vind ik wel lastig hoe hiermee om te gaan als we met onze beide gezinnen bij elkaar zijn.”

Het is de Week van de Opvoeding met als thema dit jaar Opvoeden is Samenspel. Opvoeden doe je niet alleen. Het is een samenwerking tussen onder meer ouders, kinderopvang, scholen, sportverenigingen en gemeente. Ik moest meteen aan die mooie quote denken “It takes a village to raise a child” want al die onderdelen hebben inderdaad invloed op de ontwikkeling van kinderen. En vergeet social media niet. Opvoeden is nog steeds een hot topic: er zijn vele boeken, cursussen worden aangeboden en internet staat er bol van. Al die informatie is ondersteunend en kan tegelijkertijd ook voor onzekerheid zorgen.

Met enige regelmaat krijg ik ouders in mijn praktijk die twijfelen of ze het wel goed doen. Ik kijk dan met ze mee en het valt mij op hoeveel er onbewust wél goed gaat. En het besef dat het ‘normaal’ is dat een peuter tijdens het eten op zijn stoel gaat staan of ‘zomaar’ opstaat en wegloopt, is vaak al fijn. Tussen het hectische gezinsleven door waarin gejongleerd wordt met volle agenda’s (van ouder én kind) blijft het zinvol om af en toe eens bij de opvoeding stil te staan. Al helemaal als er zich een nieuwe ontwikkelingsfase aandient zoals de puberteit bijvoorbeeld. Je hoeft niet per se in alles op één lijn te zitten, maar het eens zijn over de grote lijnen is wel fijn. Wat ik in elk geval altijd adviseer is om als ouder consistent te zijn. Niet de ene dag heel relaxt zijn over het bord dat niet naar de keuken is gebracht en de volgende dag ontploffen als het niet gedaan is.

Een samengesteld/stiefgezin is een fusie van twee culturen. Daar is het essentieel om stil te staan bij de basis en je te verdiepen in elkaars normen, waarden en gewoontes. Dat vraagt om flexibiliteit…

“En hoe zie jij dat?” vraag ik en kijk naar hem. Het is even stil. “Het heeft altijd wel wat gezelligs, zo voor de tv eten met z’n allen…vooral in het weekend. Dat deden we bij mij thuis vroeger ook vaak zo” antwoordde hij. “Maar ik begrijp wel wat ze zegt.” Ze glimlacht en frutselt wat met haar sjaal. “Wat we misschien kunnen doen…“ zei ze de woorden langzaam uitsprekend, “…is dat we in het weekend dat we met z’n allen zijn, we op zondag voor de tv eten…?”  Een nieuwe spelregel voor het Samenspel has been born.

2018-10-02T17:03:06+00:002 oktober, 2018|Nieuws, Opvoeding, Samengesteld Gezin|

September: Scheidingsmaand

“Je schiet soms te snel in de reactie” zei mijn vriend. “Ik weet dat het je enthousiasme is, maar probeer eerst te luisteren.” Hm. Het werkte want ik viel stil aan de andere kant van de lijn. Vond ik het leuk om te horen? Niet echt. Maar het klopte wel wat hij zei en het leidde tot een verbindend gesprek.

De Dag van de Scheiding ligt achter ons, een dag waarop de Familierecht Advocaten en Scheidingsmediators hun deuren openen om aandacht te vragen voor het belang van deskundige begeleiding bij scheiding. Een goed initiatief: uit ervaring weet ik hoe fijn het is om in die onzekere tijd hulp te hebben. In september is er een piek in de aanvraag van scheidingen. Blijkbaar heeft die ene vakantie niet geholpen om nader tot elkaar te komen.

De angst te uiten wat er in het hart omgaat is groot. Een beste vriend(in) is vaak beter op de hoogte van de emotionele gesteldheid dan de eigen partner. Eén van de pijlers van een goede relatie is vriendschap en de essentie van vriendschap is dat je openhartig kritiek kan leveren. Niet om je partner eens stevig de les te leren, maar omdat je om hem geeft. Je houdt hem/haar een spiegel voor. Stel je voor dat de persoon die het dichtst bij je staat niet de dingen durft te benoemen, wie dan wel?

Bij relatie-coaching zie ik vaak deze twijfel: durf ik te zeggen wat ik voel en waar ik behoefte aan heb? Door zo eerlijk te zijn, zijn partners vaak bang hun relatie op het spel te zetten, de neiging dicht te klappen is groot. Het tegendeel is vaak waar, het geeft lucht en ruimte en er ontstaat wederzijds begrip.

“Keep Talking” staat er op mijn visitekaartje. Misschien een idee om hier mee te gaan oefenen en daar ruim voor de vakantie mee te beginnen. Een relatie heeft net als je auto af en toe een APK nodig. Zeker als er ook nog kinderen meerijden op de achterbank. Daar gaat soms meer aandacht naar toe dan naar wat er zich op de voorbank afspeelt. Wie wil is welkom in mijn praktijk voor het wisselen van de zomerbanden.

2018-09-19T14:43:38+00:0019 september, 2018|Echtscheiding, Nieuws|

Levensweg

“Ze zitten al bijna 10 jaar in een vechtscheiding, hij was zes toen het circus begon” vertelde de man, ongeveer mijn leeftijd, met wie ik aan de praat raakte. Hij zat aan het tafeltje naast mij in een koffietentje aan het water, de zon kwam net om de hoek kijken. Hij refereerde aan de zoon van zijn ex-vriendin met wie hij tot een jaar of vier geleden had samengewoond. Ze vormden een samengesteld gezin met zijn eigen twee wat oudere zoons. “Laatst kwam hij even langs, kort bezoekje, het mag niet van zijn moeder, die wil dat hij helemaal geen contact meer heeft met mij. Het was zo leuk om hem weer te zien. Lange slungel geworden, tja, bijna 16…” Hij zuchtte en speelde met zijn koffielepeltje. Je zag aan hem dat hij hem miste. Is ook niet niks om, na een aantal jaar samenwonen, naast je partner ook afscheid te moeten nemen van een kind.

“Het gaat al ’n tijd niet zo goed met hem.” vervolgde de man. “Hij heeft niet veel vrienden en wordt gepest op school. Hij vertelde dat hij op jongens valt en niet zo goed weet hoe hij hiermee om moet gaan. Durft het niet aan zijn moeder te vertellen, laat staan aan zijn vader. Hij is ook nog ’s enig kind.”

Een gevoel van eenzaamheid bekroop mij. Ik keek naar het Spaarne waar een sloep met toeristen voorbijvoer, de schipper stond met trots aan het roer.  Er kwam een beeld in mij op van een zeilbootje met een jongen achter het roer, dolend langs de kust, omdat hij niet kan aanmeren bij één van die twee veilige havens die hij kent. De havenmeesters, zijn ouders, hebben het te druk met zichzelf om hem rustig naar binnen te loodsen en een plek te geven.

Scheiden is topsport. Je zit in de rouw en tegelijkertijd loopt het leven gewoon door: de kinderen moeten naar school, huiswerk, sport, vriendjes, werk, sociale verplichtingen. Elk kind heeft zijn eigen rouwproces en tempo en vraagt daar aandacht voor. Of niet. En daar word je onzeker van, want dat wil niet zeggen dat het goed gaat met hem of haar. Gedachtes over wie gaat waar wonen, hoe gaan we dat praktisch aanpakken, de financiële afwikkeling, co-ouderschap.

Ik herinner mij nog ons eerste gesprek bij de mediator, welke plaats vond in een statig oud pand in Haarlem. Via een krakende houten trap bereikte wij haar werkkamer op de zolderetage, door het raam zag ik de toppen van de bomen van het park. We namen naast elkaar plaats aan de grote ovale tafel, zo dicht bij elkaar en tegelijkertijd zo ver van elkaar af. Het had iets heel onwerkelijks.

Een stroom van gedachten en gevoelens gingen door mij heen: verdriet om ons en ons gezin, verwijten naar de vader van mijn kinderen, onzekerheid over o.a. de financiële beslissingen die genomen moesten worden. Qua kennis liep ik wat achter op dat stuk. Het is lastig onderhandelen met al die onverwerkte emoties. Hoofd en hart zijn in conflict met elkaar. En wat voor effect zal de scheiding gaan hebben op onze drie jonge kinderen? Het is kortgezegd gewoon een shitsituatie. Voor alle betrokkenen. De dobbelstenen waren gegooid en de worp leidde ons niet naar “Sla één beurt over” maar naar “Ga terug naar start”.

Pling. De telefoon van de man lag op tafel, zijn scherm lichtte op met een foto van een schattig baby’tje in de armen van een vrouw met lang donker haar. “Wat lief!” zei ik kijkend naar zijn telefoon. Hij pakte de telefoon op en keek er met trots naar. “Ja” zie hij “Dat is mijn vriendin met onze dochter van twee maanden.” Het leven gaat door.

2017-06-18T13:43:05+00:0018 juni, 2017|Echtscheiding|

Huiswerk & muziek

Het is herfst 2016,  woensdagmiddag ’n uur of vijf. De wasmand roept, ik loop de zoldertrap op en hoor een behoorlijk harde beat uit de kamer van mijn zoon van 12 komen. Het type muziek dat ik niet echt op een Spotify-lijst heb staan. Wonderlijke keuze om huiswerk bij te maken, matig voor de concentratie lijkt mij, ik zou voor rustige tekstloze tunes gaan. Niks-aan-de-hand-hotellift-muziek. En véél zachter.

Ik kijk om de hoek zijn kamer in en zie hem op de grond liggen (hij heeft een bureau, maar die wordt gebruikt voor andere dingen) met zijn boeken voor zich. Beats Pill en mobiel naast hem. Hij is druk aan het schrijven. “Lukt het met deze muziek aan?” Ik doe mijn best neutraal te klinken. “Ja, gaat goed” zegt hij en kijkt even op. “Misschien iets zachter doen…?” opper ik er nog voorzichtig achteraan. “Nee Mam…. gaat goed”. Hm. Niet geheel overtuigd besluit ik mij op het uitzoeken van de was te storten.

Herfst 1981. De eerste tonen van Bohemian Rapsody vullen mijn zolderkamertje. Klik! Snel druk ik met wijs- en middelvinger de play en rec knop in van mijn radio-casette speler. Het begint al donker te worden, ik zit achter mijn bureau de Tros Top 50 te luisteren, vaste prik op donderdagmiddag. Nou maar hopen dat er nog genoeg ruimte over is zodat dit geweldige nummer er helemaal op komt. Mijn “Lekkere Mix sept-nov ‘81”-bandje (BASF – voor de kenner)  is bijna vol! Ik zing half mee met de tekst, pak mijn pen en ga verder met geschiedenis huiswerk maken: vraag 3. Leven van de landbouw. Het schiet niet op.

Terug naar de was. Terwijl de machine zich vult met water hoor ik: “Mam, kun je even helpen?” Ik leg het schone shirt op de stapel links, loop naar zijn kamer en zeg “Dat is goed, maar dan wel graag zonder muziek.” Hij kijkt omhoog met zo’n halve glimlach en zet de muziek uit. Bliep. Er verschijnt een appje op z’n scherm. Bliep. Nog één. “Doe anders ook even het geluid uit van je mobiel, misschien wel zo rustig…” zeg ik op een neutrale “het-maakt-niet-uit-hoor-maar-ik-zou-er-gek-van-worden” stem. Hij schuift het knopje op stil en legt z’n mobiel aan de kant. Hij leest de vraag voor waar hij niet uitkomt. Iets met Egypte, farao’s en rangen en standen. We gaan er mee aan de slag en een kwartiertje later sta ik weer de was te vouwen. Zoonlief maakt zelf de rest van de opdrachten, de muziek blijft zowaar uit.

Klusje geklaard! Ik leg een schone stapel was op het bed van mijn zoon en zie hem z’n boek dichtklappen. “Klaar?” “Jep.” antwoordt hij. “Vraagje: denk je dat je je huiswerk sneller af zou hebben gehad met of zonder muziek?”. Bedachtzaam kijkt hij boven z’n wenkbrauwen uit. Na een stilte antwoord hij: “Zonder”.

2017-01-31T12:21:02+00:0030 januari, 2017|Opvoeding, Puber|

Post-It

Mijn cliënt – een moeder aan het begin van haar scheiding – zuchtte diep.  Ze keek naar het grote witte vel dat ingedeeld was in balken (de weken), waarop post-it’s in vier kleuren zaten geplakt. “Volgens mij hebben we nu alles…” zei ze. De papiertjes vielen op sommige plekken als dakpannen over elkaar heen. Links bovenaan stond haar eerste actie: “Mentor school bellen”.

Toen ze de deur uit was moest ik aan mijn eigen scheiding denken. Hoe deed ik dat toen?

Ik zie ons nog zitten op onze zacht gele bank (de modekleur van die tijd…), het S-woord hing in de lucht, de stilte was oorverdovend. Het was nog te heftig om uit te spreken, we kozen voor ‘uit elkaar gaan, afstand nemen’ om de deur nog op een kier te houden. Dit gesprek vond plaats in Brazilië waar wij destijds woonden voor het werk van mijn man, dus de keuze ‘afstand nemen’ had nogal wat consequenties.

Een wervelwind aan emoties ging in de dagen erna door mij heen, terwijl het dagelijkse leven gewoon doorliep. Een spel tussen hoofd en hart waarvan ik de regels niet kende waardoor je niet weet waar te beginnen. Alles ging door mijn hoofd: hoe vertellen we het de kinderen (ze waren 5, 7 en 10 jaar oud)? Zouden ze het al door hebben? Waar in Nederland zal ik gaan wonen? Vind ik een huurhuis, eentje waar we ons fijn gaan voelen? Zal er een school zijn die plek heeft voor drie  kinderen? Ga ik een baan vinden na er een aantal jaren te zijn uit geweest? De verhuizing, al die spullen (we hadden een groot huis…) alles uitzoeken, verdelen, inpakken, de douanepapieren regelen. Afscheid nemen van vrienden, school, onze lieve oppas. En Joia, onze Golden Retriever met ADHD, hoe neem ik die mee, hoe werkt zoiets een hond meenemen naar een ander continent?

Een paar dagen daarna belde mijn zus om te vragen hoe het ging. Na veel praktische opsommingen volgden de tranen, tranen van onmacht, van het even niet meer weten, het niet meer kunnen overzien. Met rustige stem zei ze: “Is het een idee om de hond niet mee te nemen?”. Alsof er een last van mijn schouders viel. Die optie had ik niet bedacht. De volgende stap kon genomen worden: “Gezin zoeken voor Joia”.

2016-11-18T12:32:26+00:0017 november, 2016|Echtscheiding|

Chapeau

“Bienvenue à Montpellier!” staat er op een grote poster naast de kofferband, een Française lacht ons vriendelijk toe. Nog wat onwennig staan mijn oudste dochter en ik op deze voor ons nieuwe plek. Een combinatie van verheugen (samen een weekendje weg) en verdriet (ik ga straks alleen terug) gaan door mij heen. Haar tussenjaar gaat beginnen.
Een paar uur later slenteren we door het historische centrum. De zon is nog behoorlijk fel, dus de aanschaf van een strooien hoed was een goede aankoop. In een oogwenk verandert ze in een local.
Het eerste kind dat uit huis gaat… het zijn van die mijlpalen die je al van verre ziet aankomen maar staan ze voor je neus dan overvallen ze je alsnog. Ik heb haar letterlijk en figuurlijk gevoed, haar de afgelopen 18 jaar meegeholpen met het vullen van haar Gereedschapkist-voor-het-Leven. Wat een prachtig mens is ze. Ik heb er alle vertrouwen in.
Maandagochtend, ik zit op een terrasje, achter mij worden de servetten voor de lunch gevouwen. Ik voel mij alsof ik een nacht heb doorgehaald. Mijn vlucht gaat pas om drie uur. Niet voor niks: het loslaten heeft tijd nodig. Ik moet er door heen. Het is.

2016-09-13T10:43:27+00:0013 september, 2016|Nieuws|
Load More Posts