Over Martine Reineke

Deze auteur heeft nog geen informatie verstrekt.
So far Martine Reineke has created 42 blog entries.

Familieopstelling

Bij een familieopstelling heeft alles een plek, ook een huisdier.
Tijdens haar eerste bezoek vertelde mijn cliënt (9) over haar gezin, over haar ouders die gescheiden zijn. Ik nodigde haar uit om poppetjes te kiezen voor al haar familieleden.

Bedachtzaam pakte ze één voor één de poppetjes en gaf ze een plekje op tafel. Ze keek naar het tafereel, vervolgens naar mij en zei met een twinkel in haar ogen: “En de poes!”
“Maar natuurlijk, de poes moet er ook bij!” antwoordde ik. “Maar die heb ik niet…” Ik pakte een rozekwarts en legde de ‘poes’ naast haar poppetje. Er kwam zichtbaar rust in haar ogen.

Bij haar volgende bezoek kwam ze enigszins geheimzinnig binnen met een doosje in haar handen. Ze ging zitten en schoof het naar mij toe. “Oeh, wat is dit voor leuks?” zei ik nieuwsgierig “Een cadeautje…voor mij?”
Twee katten – ze kon niet kiezen – en een hond kwamen tevoorschijn. Wat een lief gebaar. Ze zijn die middag meteen in gebruik genomen 🙂

2021-03-26T15:25:54+01:0026 maart, 2021|Echtscheiding, Kind|

Kinderen en rouw

Ik zag deze week de korte documentaire “Waarom bleef je niet voor mij?” van Milou Gevers (29) over kinderen die een ouder aan zelfmoord hebben verloren: https://youtu.be/Hk8P4BiQN68

De vragen waar ze mee zitten, gevoelens van eenzaamheid en schuld en het gevoel de enige te zijn die dit heeft meegemaakt. Milou verloor zelf haar moeder 10 jaar geleden aan zelfmoord. In de documentaire interviewt ze vier kinderen en stelt zij de vragen die niemand destijds aan haar durfde te stellen. De kwetsbaarheid maar ook de veerkracht die zij laten zien ontroerde mij.

Buitenstaanders vinden het vaak lastig als iemand in hun omgeving in de rouw is. Ze weten zich geen houding. Zoals een cliënt (15) van mij laatst met enige verbazing zei “Niemand in de klas vraagt hoe het met mij gaat. Misschien doen ze dat niet omdat ik ook wel ‘s vrolijk ben. Dat ze dan denken dat het goed met mij gaat…”

Ik vind dat ook lastig. Je weet niet wat je moet zeggen en hebt het gevoel dat je iemand belast als je er naar vraagt. Gedachten als: “Die zal daar wel niet over willen praten” of “ik wil hem/haar niet (weer) verdrietig maken”. Het tegenovergestelde is waar: door er over te praten mag de overledene er zijn, wordt hij of zij herinnerd. Zoals rouwdeskundige Manu Keirse in een artikel zei: “Niets is erger dan met een boogje om de rouwende heenlopen omdat je niet weet wat je moet doen”. Dat wekt eenzaamheid in de hand.

Fijn dat er organisaties als 113 Zelfmoordpreventie en Stichting Achter de Regenboog zijn. De laatste zet zich in voor kinderen en jongeren (en hun ouders) die te maken krijgen met de dood. Kinderen hebben een uitlaatklep nodig, of dat nou een professional of een buurvrouw is, het is belangrijk dat iemand er voor hun is. En ondertussen neem ik mij voor nog meer te luisteren. Want weer een vraag stellen ligt vaak op de loer terwijl in de stilte het antwoord meer ruimte krijgt.

“Als je kan luisteren naar het verhaal van mensen, creeër je verbinding” aldus Manu Keirse.

https://www.achterderegenboog.nl

https://www.113.nl

2020-10-28T13:20:55+01:0028 oktober, 2020|Kind, Nieuws|

Acceptatie

Rustig blijven in onrustige tijden: ik vind het met vlagen topsport. “Heb vertrouwen Martine, je bent waar je zijn moet” spreek ik mijzelf moed in op wiebelige dagen. En voeg dan toe “Je bent niet alleen” aangezien we collectief in een transformatie proces zitten. “Weird is becoming the new normal” kwam laatst in een podcast voorbij. Op zich hou ik wel van ‘weird’ maar een beetje meer het gevoel van veiligheid, van weten waar je aan toe bent zou welkom zijn.

Er wordt veel gevraagd van onze veerkracht en flexibiliteit. De woorden van Eckhart Tolle helpen mij in deze tijd: accepteer wat zich aandient in het moment, werk het niet tegen maar werk ermee alsof je het gekozen hebt. Zoals bijvoorbeeld de invulling van de herfstvakantie…

Mijn jongste dochter is op tussenjaar in Valencia en we zouden naar haar toegaan. Ik zag ons daar – met haar als gids – al lekker door de straten struinen. Of met z’n allen op het strand zitten, blote voeten in het warme zand. De tickets waren begin september al bijna gekocht, voor de zekerheid nog heel even wachten. Elke dag dichterbij de eventuele vertrekdatum diende zich, als een Flexa-staaltje, weer een volgende kleurcode aan. Mijn gedachten gingen van recalcitrant-kleuter (“we gáán gewoon, die quarantaine zien we later wel!”) naar standvastig-volwassen (“het kan écht niet” en vervolgens alle doemscenario’s opnoemen). En tussendoor yoga om alles weer los te laten. Topsport dus.

Hoe het afgelopen is? Het is een Fletcher-hotel-deal in Brabant geworden. Ook zuidelijk, iets minder zon maar met een Wellness-center erbij. Vanmiddag die Spaanse dochter maar ‘s facetimen vanaf de witte plastic ligstoel bij het binnenzwembad. Werken met wat er is…

2020-10-13T07:57:15+01:0013 oktober, 2020|Nieuws, Zelfinzicht|

Hoogsensitief

Wat ben ik toch een geluksvogel dat ik zo’n fijne praktijkruimte heb. Rust, mooie lichtinval en uitzicht op een mini-binnentuin en dat allemaal in het hartje van Haarlem.

Tussen twee coachings in was ik even aan het bijlezen over hoogsensitiviteit. Ik merk de laatste jaren een toename in het aantal gezinnen dat te maken krijgt met een kind met hoogsensitiviteit (HSP), soms in combinatie met hoogbegaafdheid. Een op de vijf mensen is hoogsensitief, dus op zich niet zo raar dat dit een actueel onderwerp is. Zij zijn gevoelig voor interne (vol hoofd, onophoudelijke stroom aan gedachten) en externe (geluid, geur, stof op je huid e.d.) prikkels. Hoogsensitieve kinderen opvoeden vergt veel van ouders. Ze voelen zich soms behoorlijk machteloos en hebben het gevoel geen goede ouder te zijn.

Daarnaast is het soms zo, dat ze zich door dit kind bewust worden van hun eigen (hoog)sensitieve kant. Uit ervaring weet ik dat dat even wennen is én een mooi cadeau. Zoals een cliënt (uit een wat groter gezin) deze week zei:
“Nu begrijp ik waarom ik het logeren bij oma altijd zo fijn vond: daar was het zo heerlijk stil…en ze had een hond waarmee knuffelde en uren mee in de tuin speelde.”

Rust en regelmaat zijn fijn. Ik denk dat dit voor heel veel mensen fijn is. Toen half maart werd aangekondigd dat het openbare leven leven zou worden stilgelegd door het corona-virus, waren vele van deze sensitieve kinderen daar helemaal niet rouwig om. Niet elke dag in alles stress naar school, omgaan prikkels van een volle klas, wekelijkse sport, feestjes e.d.  In alle rust thuiszitten, van achter de laptop lessen volgen en ook nog qualitytime met je gezinsleden. Uiteraard werden sommige dingen ook gemist, zoals contact met leeftijdsgenoten. Dat is dan weer een klein voordeel van social media: het zorgt in deze tijd voor contact en verbinding.

Tegenwoordig voeren efficiëntie en snelheid de boventoon. “We leven in een samenleving waarin, tot het coronavirus opdook,  lange werkdagen en het onderhouden van een druk sociaal leven de norm waren. Terwijl er een grote groep mensen is voor wie het heel moeilijk is om aan die norm te voldoen,” zegt Barbara Allen, Britse psycholoog HSP-expert en coach.“Als je je brein niet voldoende rust geeft, gaat het stresssignalen afgeven.” Om dit te voorkomen, moet je je brein volgens haar geregeld pauze gunnen.

Welkom corona-virus, de brenger van een van bovenaf opgelegde (lange) pauze. Door deze tijd leren we onszelf beter kennen en komen we erachter waar we ons goed bij voelen en dat we wel varen bij meer rust. Mijns inziens een goede ontwikkeling!

 

2020-09-25T11:14:33+01:0025 september, 2020|Kind, Nieuws, Opvoeding, Zelfinzicht|

Tijdelijke actie: APK voor het gezin!

Wil je na deze veelbewogen tijd bewust aan het nieuwe schooljaar beginnen? Boek dan een gezinscoaching. In een gesprek van ruim 75 minuten ga ik samen met jullie kijken wat er nodig is voor wat meer rust in het gezin.

De onzekerheden die het coronavirus met zich mee heeft gebracht hebben impact gehad op de draagkracht van het hele gezin. Dit alles vraagt best veel van ouders en kinderen. Misschien herken je onderstaande gevoelens:

  • onzeker en bezorgd
  • vermoeidheid
  • makkelijk geirriteerd
  • machteloos
  • wisselend gedrag van je kind
  • tekortschieten naar werk, partner of kind

Gelukkig bezitten we als mens over een grote hoeveelheid veerkracht en is het jullie ook gelukt er het beste van te maken. Maar ja, net als de auto elk jaar naar de garage gaat voor een APK, is het ook raadzaam om dit voor je gezin (en/of je relatie) te doen. Zeker nu.

Als onafhankelijke buitenstaander ga ik samen met jullie op onderzoek uit.
Ik zie mijzelf als een lantaarn die schijnt op de gebieden die wat licht kunnen gebruiken. De oplossingen hebben jullie zelf al in je, ik help je er alleen naar zoeken, dit alles met veel liefde, nieuwsgierigheid en humor. Aan het eind van de coaching gaan jullie naar huis met nieuwe inzichten, praktische handvatten en – als het goed is – meer rust.

Interesse? Boek dan een coaching via onderstaande link: als (stief)ouders samen, het hele gezin of ouder en kind. Neem gerust contact op als je een vraag over deze deal hebt dan wel over andere mogelijkheden. 

https://www.bewusthaarlem.nl/deals/236/bewust-deal-gezinscoaching-voor-meer-rust-in-het-gezin

2020-08-25T12:30:36+01:0025 augustus, 2020|Nieuws, Opvoeding, Samengesteld Gezin|

Mag ik je wat vragen?

Dit pareltje zag ik een tijdje geleden bij boekhandel De Vries in Haarlem liggen: een met linnen gebonden boek met blauw-witte kaft, een pentekening voorop met daarboven in gouden letters: “De jongen, de mol, de vos en het Paard”. Ik kreeg het dit weekend als verlaat verjaardagscadeau van vriendinnen.

Het is een verzameling gesprekken en mijmeringen tussen de jongen en de dieren die op zijn pad komen. Al slenterend vertrouwen ze elkaars gedachten toe. Levensthema’s al vriendschap, liefde en zelfvertrouwen worden besproken. Prachtig! Een boek dat wat mij betreft op school (basis en voortgezet) gelezen mag worden: de tekeningen nodigen uit tot filosofische gesprekken.

Deze tekening is één van mijn favorieten. Vroeger vond ik het heel moeilijk om om hulp te vragen, ik had sterk het gevoel dat ik het zelf (alleen) ‘moest’ doen en dat ik niemand nodig had. Het was denk ik een combinatie van dat ik niet zwak (kwetsbaar) wilde overkomen en de controle wilde behouden zodat het op mijn manier gebeurde. Perfectionisme is best lang een ‘goede’ vriend van me geweest… Dus ook al ging ik over mijn eigen grenzen heen en was ik soms helemaal kapot aan het eind van de dag, ik had het toch maar zelf gerooid! Tja. Je maakt het jezelf onnodig moeilijk als je niet de kaart “Om Hulp Vragen” gebruikt, al helemaal in een eenoudergezin.
Zoals deze wijze viervoeter het simpel verwoord, het is juist een teken van moed. En hoe fijn dat de ander er voor je kan zijn?

Als iemand bij mij komt voor hulp zeg ik daarom nu vaak: Welkom, wat goed van je dat je hulp zoekt. Soms kunnen we het niet alleen. De eerste stap is gezet en dat is vaak de moeilijkste.

2020-08-21T12:31:57+01:0021 augustus, 2020|Nieuws, Zelfinzicht|

Kleine dingen

Het moedervlekje op het oor van mijn zoon…
Het chocolaatje vroeger op het kussen bij mijn oma…
Zonsondergang op het strand…
‘s Avonds in een schoon bed duiken…
Koffie in de zon aan het Spaarne…
Een handgeschreven briefje van het buurmeisje op de mat vinden…
Hoe de zon door de bomen mijn praktijk verlicht…
De zonnebloemzaadjes (van mijn lieve vriendinnen voor mijn verjaardag gekregen) die na vijf dagen al uitkomen…
Een stukje pure chocola van Godiva…
De hug tussen mijn kinderen en hun vader die ze 3,5 maand niet gezien hadden…
De katten die mij elke ochtend komen begroeten…

Zomaar een aantal kleine dingen waar ik blij van word, die inspireren en mij doen verwonderen. En laat ik nou de afgelopen periode tijd hebben gehad om nog meer van zulke terloopse dingen te zien. Zoals deze libelle die vorige week mijn tuin bezocht. Libelle staat voor transformatie, luchtigheid, speelsheid en tot jezelf komen. De diepere betekenis van het leven, dat wat onder de oppervlakte zit. De Corona-tijd luidde dit al in en deze zomer voelt dit nog sterker, een beetje alsof ik tegen een bevalling aan hik, iets mag geboren worden. Of meer naar buiten komen en dat heeft tijd nodig. Ondertussen word ik daar ongeduldig van en komen er oude (niet-helpende ) gedachtepatronen naar boven als: je werkt niet hard genoeg, ga nou ‘s aan de slag, niet je kop te veel boven het maaiveld uitsteken e.d.

Enkele weken geleden heb ik mijn logo opnieuw laten ontwerpen/re-designen, verder ben ik bezig met het herschrijven van de teksten op mijn site en volgende week heb ik een heuse fotoshoot van en voor mijzelf in de praktijk. Terwijl ik dit opschrijf denk ik: hm, lekker bezig Martine! Een vernieuwde versie van mijzelf is bezig naar buiten te komen en ik merk dat ik dat heel leuk vind en ook best spannend. Vroege strandwandelingen, yoga en sparren met vrienden en familie helpen bij dit proces en maakt soms diepere tranen los. Een goede vriend van mij zei een tijd geleden al ‘s tegen mij: “Ga nou ‘s echt óp dat podium staan en niet half in de coulisses blijven hangen!” Jaja, ik weet het en het zijn slechts een paar stappen.

Laatst zei ik nog tegen een cliënt terwijl ik mijn armen wijd uitspreidde: laat jezelf vol zien, spreid die vleugels uit! Nu het alleen zelf ook nog doen… Wat ik zeg: de kleine dingen 🙂

2020-07-31T11:45:14+01:0031 juli, 2020|Nieuws|

Moederdag

Alsof het gisteren was: op 17 september 1998 werd er samen met een mooi meisje een moeder geboren. Van alles wat ik later wilde worden stond ‘Moeder’ met stip op één. En het liefst 3 of 4 kinderen.
Ik herinner mij nog goed dat ik na een pittige bevalling ‘s nachts alleen op een schemerige kamer lag bij te komen. Het was stil. De adrenaline schoot nog door mijn lijf. Op de achtergrond af en toe het geluid van de nachtdienst op de gang.
Een combinatie van geluk en de enorme verantwoordelijkheid die deze nieuwe ‘taak’ met zich mee bracht overviel mij. Toen ging langzaam de deur open.
Een zuster kwam binnen met een bundeltje in haar armen waar kermende geluidjes uitkwamen. Mijn lijf liet instinctief weten dit te herkennen. Ze liep naar mij toe zei: “Ik heb hier een hongerig meisje dat om haar moeder vraagt.” Die nieuwe benaming gaf mij een gevoel van trots. Ik voelde de tranen opkomen, nam het bundeltje wat onhandig van haar over en keek Anne in de ogen. Er was werk aan de winkel.

2020-06-02T13:12:38+01:002 juni, 2020|Nieuws|

Webinar voor Expats

Twee top coaches met een grote liefde voor mensen bundelen hun krachten en ervaring voor het geven van online webinars: Renfurm & Reineke coaching! Wat een feest dat Diana Renfurm – ervaren mediator, relatie- en jongerencoach – op mijn pad is gekomen. Samen gaan we Nederlands- en Engelstalige webinars geven waarvan we deze week de eerste hebben.

A webinar ‘Living abroad in times of corona’. How to deal with relationships and family dynamics during corona. With most of the borders closed, and traveling from and to various countries being restricted, it can a very tensed time for people living abroad. Worries about family members in your home country, what will happen work wise, or did you have to move back all of a sudden to your home country because of the Corona outbreak? Many people with many situations. We are going to talk about how to deal with this. Because we value the quality of the webinar over quantity, we restrict the number of attendees. So make sure to register on time.

2020-05-05T11:44:01+01:005 mei, 2020|Workshop/Lezing|

Interview Libelle

link naar Interview Libelle – Gezin in Corona-tijd

Ik ben door Libelle geïnterviewd met o.a. de vraag wat deze tijd doet met de onderlinge relaties in het gezin. Het is best een uitdagende tijd, maar tegelijkertijd ook heel verbindend. Zoals een vader vanochtend tijdens een online-coaching zei: “Wat ik zo leuk vind, is dat ik mijn kids veel meer zie.” Dat is een mooi lichtpuntje!

 

2020-04-01T15:45:28+01:001 april, 2020|Nieuws|
Laad meer berichten
Ga naar de bovenkant