Over Martine Reineke

Deze auteur heeft nog geen informatie verstrekt.
So far Martine Reineke has created 29 blog entries.

Teugels laten vieren

“Ik twijfel weer over mijn studie…” zei ze en keek mij een beetje beschamend aan. Een klein lachje verscheen op haar gezicht. Ze is vorig jaar gewisseld van opleiding en wil graag dat het deze keer gaat slagen. De lat ligt best hoog en perfectionisme kijkt om de hoek mee. Geen ideale combinatie. Met haar 18 jaar zit hier een wijze dame tegenover mij, eentje die stoeit met de recente scheiding van haar ouders en hoe ze dit met alle andere dingen in haar leven kan combineren.

“Waar zit ’m dat in?” vroeg ik haar.
“Ik weet ‘t niet helemaal…” Stilte. Ze keek even naar buiten de binnentuin in. “Het wordt zo veel. Die stage twee dagen van 08.30-17uur…en dan nog drie dagen naar school. En ik heb een rotrooster, op vrijdag begin ik pas om twee uur.” Stilte. Op de achtergrond hoorde ik de klokken van de Grote Bavo slaan. Leek mij nog wel relaxt, kan je die ochtend een beetje uitslapen.
“Dat is dan net te kort om naar Daisy (het paard waar ze deels voor zorgt) te gaan”.
Aha, ik begrijp ‘m nu. “En ze krijgt een veulen dus ik mag niet meer op haar rijden. Dus dan is het alleen verzorgen wat wel jammer is…”
“Hm, dan ben je alleen maar de stal aan het uitmesten…Niet het leukste onderdeel van de verzorging van een paard lijkt mij.” “Nee niet echt” zei ze en lachte.

Non-verbaal zei ze: ik ben verantwoordelijk voor dit paard, daar moet ik voor blijven zorgen. Daar heb ik ooit ja op gezegd dus dat moet ik doen. Een mooie kwaliteit wat ook een valkuil kan zijn. Ik herken ‘m bij mijzelf in mijn alleenstaand ouderschap. Die drie kinderen opvoeden is mijn verantwoordelijkheid, mijn probleem, ik ben tenslotte ooit gescheiden. Daar ga je toch geen anderen mee opzadelen (om maar in de terminologie te blijven)? Ik kreeg de indruk dat haar smalle schouders iets te veel last aan het dragen waren.
Het heen en weer reizen tussen twee woningen zit hier ook nog als nieuwe werkelijkheid tussendoor gevlochten.

“En ik moet nog een baantje zoeken.” Ik schreef ondertussen op wat ze allemaal benoemd had.
“Van wie moet dat?” vroeg ik.
“Van mijn ouders maar ik wil dat ook. Wat geld verdienen.”
“Ja, dat is natuurlijk wel handig…” beaamde ik tegelijkertijd denkend dat het rijtje best lang aan het worden was. “Wat voor werk zit je aan te denken?”
Ze noemde wat ideetjes: in een winkel werken, horeca (maar niet te grote zaak).

“Ik ben even benieuwd…” zei ik en keek naar het lijstje dat ik opgeschreven had. Ik draaide het blaadje een beetje naar haar toe.
“Hoe ziet dit er voor jou uit?”
Ze keek er naar, een beetje dromerig, alsof ze heel even ‘weg’ was.
“Best veel…” zei ze en keek mij aan.
“Hoe voel je je als je hier naar kijkt?”
“Ehm…, niet vrij, alsof er nergens meer ruimte voor is.”
“Als een paard die in een wei loopt waar een hek omheen zit?” zei ik.
“Ja.” antwoordde ze.
Ik wees naar ‘Paard verzorgen’ in het lijstje. “Hoe is dit voor je?”

“Tja…” begon ze en vertelde hoe ze met een vriendin ooit hieraan begonnen was maar die heeft niet zoveel tijd meer door school. En ze kan niet meer op Daisy rijden.
“Klopt het nog voor je?” vroeg ik. Ze trok haar wenkbrauwen samen.
“Je bedoelt dat ik daar dan mee stop…?” Ik knikte. Er gebeurde van alles intern, haar grote verantwoordelijkheidsgevoel werd uitgedaagd. Soms zitten we vast, of denken we vast te zitten. We zijn ergens aan begonnen, ondertussen verandert het leven en kan het zomaar zijn dat iets niet meer bij je past. Zo ook bij haar. Het feit dat ze de keuze heeft om te stoppen, gaf zichtbaar ruimte.
“Krijg je er nog energie van?” vroeg ik. “Niet echt meer, nee. Ik zit er ook al 3 jaar.”

Bovenaan het rijtje schreef ik “Me-time” met een hartje erbij en zette er twee strepen onder. “Misschien hoef je even niks. Tijd voor jou. Op je kamer, muziekje aan, niks doen. ” Ze glimlachte verlegen.

Ik eindigde de sessie zoals ik dat bij al mijn sessies doe met het trekken van een kaart. Ik spreidde het dek als een waaier uit, ze liet haar vingers erover heen glijden, trok een kaart en keek erna. Een grote glimlach verscheen op haar gezicht. Langzaam draaide ze de kaart naar mij toe. Ik lachte en had er niets meer aan toe te voegen.

2020-01-24T14:14:55+01:0023 januari, 2020|Echtscheiding, Studie/Tussenjaar|

Puberavond 14 november 20uur

Het leven van en met een puber gaat niet altijd over rozen…

Over dit evenement

Heb jij een (pre)puber in huis en kun je wel wat extra handvatten gebruiken in de (op)voeding van deze soms uitdagende doelgroep? 

Kom dan langs op onze (gratis) informatieve avond voor ouders/verzorgers van pubers!  Deze inspirerende avond wordt verzorgd door:

Martine Reineke: Gezinscoach en Pubercoach “Hoe krijg ik meer contact met mijn puber? Ik deel kennis en ervaring over deze boeiende leeftijdsfase. Met veel praktijkvoorbeelden en tips over wat wel en vooral niet werkt met als doel een betere sfeer in huis.” 

Artje Hoeben: Kinderverpleegkundige en Aromatherapeute “Ik laat zien én ruiken hoe je met essentiële oliën het leven van (en met) een puber net even relaxter kunt maken. Een praktische en makkelijk inzetbare tool met verrassende resultaten!” 

Rosanne Verhoef: Orthomoleculair Voedingstherapeut: ‘Ongezond eten en leven hoort er nu eenmaal bij op deze leeftijd’ Of: is het wel degelijk de moeite waard er hier en daar wat invloed op uit te oefenen? “  Dit en het ‘hoe, wat, waarom’ komen aan bod, mét praktische handvatten!! 

Je bent meer dan welkom bij Duinpaviljoen De Uitkijk op 14 november vanaf 19.30 uur met koffie en thee. Vanaf 20.00 uur willen we graag beginnen. Meld je gratis aan via de link:

Eventbrite Puberavond Op de Berg

2019-10-31T13:53:50+01:0031 oktober, 2019|Opvoeding, Puber|

Dagje Haarlem in de herfstvakantie

Geroezemoes, een baby huilt, het geluid van gemalen koffiebonen op de achtergrond. Ik lees over de ins & outs van mijn geliefde stad, naast mij een bordje met de resten van een appeltaart.
Links van mij aan de grote leestafel is een gezin aangeschoven: vader, moeder en puberzoon. Enig kind zegt mijn gevoel. De koffie en zoetigheden worden gebracht. Vader bladert door een tijdschrift, moeder scrollt door haar telefoon, zoon roert in zijn cappucino. Hij staart wat voor zich uit, vanaf het hoofd van de tafel overziet hij het cafe. Zijn telefoon ligt roerloos naast hem. Vader deelt wat hij leest, zijn woorden lossen ongehoord op. Moeder kijkt kort op en stelt de vraag aan zoon wat te gaan doen straks. Hij voelt niet helemaal de uitnodiging hierover mee te denken.
Wat mij betreft zijn ze al iets leuks aan het doen, maar hebben ze het niet helemaal door.

2019-10-31T12:42:06+01:0031 oktober, 2019|Nieuws|

Tussenjaar: maar wat dan?

De vraag van deze Libelle-lezeres krijg ik wel vaker van ouders in mijn praktijk. Het diploma is op zak (of ze zitten nog in hun eindexamenjaar) en dan komt de grote vraag: wat nu? Meteen door met een opleiding?

‘Ik heb geen idee wat ik wil’ of ze weten het een beetje: ‘Iets met mensen’. Goed, een tussenjaar dan maar. Maar wat dan en waar en hoe? Reizen? Werken? Wat past bij ons kind? En past dat bij wat wij willen?

In de leeftijd 18-24jr komt de eigen identiteit volop tot ontwikkeling. Wie ben ik? Waar loop ik voor warm? Wat zijn mijn talenten en kwaliteiten? Hoe heeft mijn opvoeding bijgedragen aan wie ik nu ben? Best grote vragen waar zelfreflectie voor nodig is.  Vragen waar ik samen met jongeren aan werk. Aan de hand van gesprekken, huiswerkopdrachten en spel. Want een keuze maak je wat makkelijker als je jezelf goed kent. Een greep uit de feedback die ik krijg:

“Die opdracht met die waarden vond ik leuk. Ik heb er lang met mijn vader over gesproken.” 

“Ik vond het wel chill om dit met jou te bespreken ipv met mijn ouders.” (NB: ik geef aan dat ouders ook heel belangrijk zijn in dit proces: zijn kennen hun kind tenslotte het beste.)

“Die oefening met die foto’s en die teksten vond ik heel leuk!”

“Nooit gedacht dat mijn perfectionisme ook een talent is!”

Spreekt dit aan? Kom langs voor een kennismakingsgesprek. De eerste stap naar de volgende fase!

2019-08-29T17:34:30+01:0029 augustus, 2019|Puber, Studie/Tussenjaar|

Denktank Libelle: appjes lezen…?

Weer een leuke vraag van een Libelle-lezeres wat raakt aan een onderwerp waar veel ouders van pubers in mijn praktijk mee worstelen: appen. Onze kinderen (ook die van mij) doen het veel, van alles wordt er besproken in tig soorten app-groepjes en wij ouders vragen ons wel eens af: wat staat er in al die berichtjes? Waar hebben ze het over? De nieuwsgierigheid bekruipt mij soms, wat als er nou iets speelt of mijn dochter ergens mee zit…? Tegelijkertijd voel ik dat ik mij er niet mee moet (mag) bemoeien en probeer ik het gesprek aan te gaan op een ‘handig’ moment. En geven wij als ouders het goede voorbeeld? Kinderen kopiëren tenslotte ons gedrag… Herkenbaar?

2019-06-23T17:24:37+01:0023 juni, 2019|Nieuws, Puber|

Denktank Libelle: puber & vakantie

Libelle vroeg mij advies te geven over een opvoedvraag van een lezeres. Een goede vraag die actueel is: het betreft de zomervakantie en wat te doen met de wensen van je puber. Hij wil niet meer mee maar wat dan wel? Het gesprek aangaan is wat mij betreft – en niet alleen bij dit probleem – een goede start en samen inventariseren wat de behoeftes van alle gezinsleden zijn.

2019-06-23T17:25:29+01:0026 mei, 2019|Nieuws, Opvoeding|

Thema-avond op 15 april: Schermtijd binnen het gezin

“Hi, hoe is ‘t hier?” roep ik terwijl ik mijn jas uittrek en om de hoek de woonkamer in kijk.
Mijn dochter (17) zit aan tafel met koptelefoon op achter haar laptop en mijn zoon (15) ligt languit op de bank iets op zijn telefoon te kijken. De stemmen van druk pratende mannen vult de kamer (bespreking van Fornite tactieken?). Zijn schoolrugzak staat verlaten op de grond.
“Hi” groet mijn dochter mij en er komt een ondefinieerbaar geluid vanaf de bank.

Herkenbaar? Of een variatie hierop?

Kom naar de thema-avond “Schermtijd: hoe blijf je als gezin in verbinding met elkaar?” georganiseerd samen met de stichting Verkering met Jezelf.
Een avond waarin we in gesprek gaan over het gebruik van schermen (iPad, telefoon, gamen), wat het met onszelf en ons gezin doet en hoe we hier beter mee om kunnen gaan. Voor ouders en opvoeders met kinderen in alle leeftijden.

Datum: maandag 15 april in Centrum aan het Spaarne in Haarlem
Tijd: 19.30-21.00uur (inloop 19uur).

Je kunt je via deze link voor deze avond opgeven: https://www.verkeringmetjezelf.nl/events

Tot dan!

2019-04-09T12:43:26+01:009 april, 2019|Nieuws|

Uitvliegen

Vorige week heb ik de workshop ‘Spreken met Impact’ bij Great Communicators gevolgd, heel inspirerend. En ook best spannend. Zeker toen na de uitleg van de middag de uitnodiging kwam wie er als eerste naar voren wilde komen op de rode pitch-cirkel. Stilte in de zaal.
Hm, ga ik al als eerste of liever nog even de kat uit de boom kijken…? Bij de tweede ronde stond ik op en trok een leuke vraag uit de aan mij aangereikte kaarten: Wat is je favoriete muziek?

Meteen moest ik aan de muziek denken van het land waar ik drie jaar met veel plezier heb gewoond: Brazilië. Het land van zon, lieve mensen en futebal, van wakker worden van een exotisch vogelconcert, van lange avonden in de tuin met ons gezin en het land waar ons huwelijk het niet redde. Die muziek staat voor vele soorten emoties en terwijl ik op die plek stond kwamen er klanken en beelden voorbij. Ik deelde ze met de groep en voelde dat ik al pratend in een flow kwam.

De feedback na afloop was positief en fijn om te horen. Uiteraard waren er ook nog verbeterpunten waaronder rechter staan en schouders wat meer naar achter. “Meer mijn vleugels uitslaan…” zei ik tegen de trainer, maar eigenlijk meer tegen mijzelf. Eén van de dingen die ik voor dit levensjaar op mijn lijstje had gezet. De eerste stap is gezet, vandaag de tweede stap: een workshop voorbereiden zodat ik het straks in het echt ga doen! Wordt vervolgd.

2019-03-04T14:03:24+01:004 maart, 2019|Nieuws|

Eenoudergezin

De dag voor kerst werd ik geïnterviewd op Radio 1 over de toename van het aantal eenoudergezinnen in Nederland (CBS december 2018). Eén van de vragen was welke problemen ik bij dergelijke gezinnen tegen kom in mijn praktijk. Het eerste wat in mij opkwam was dat het ‘goed voor jezelf zorgen’ vaak een sluitpost is.

Meteen moest ik even lachen. Ervaringsdeskundige zijnde op dit gebied met een bijna fulltime ouderschap, is dat iets wat ik de laatste weken (oké, misschien wel maanden…) een beetje had laten sloffen. En dan verbaasd zijn dat ik zo moe was en de tranen hoog stonden zo tegen de kerstdagen. Ook kwam een bekend niet helpend stemmetje om de hoek kijken: zo druk is mijn leven toch ook weer niet…? Voor mijzelf hardop – moet je maar eens proberen, werkt heel confronterend – uitspreken “Ik heb behoefte heb aan meer tijd voor mijzelf” voelt als een grote stap en ook ietwat onveilig. Vanuit de vrouwelijke lijn in mijn familie heb ik dit ook niet echt meegekregen dus ik weet dat dit een leerproces is.

Het interview zette mij aan het denken en zorgde de volgende dag voor een open gesprek met de vader van de kinderen. Blijft uitdagend om daadwerkelijk naar de ander uit te spreken waar je behoefte aan hebt, alsof dat egoïstisch is. Geven is zo makkelijk, nemen is vele malen lastiger. Dit is iets wat ik overigens bij alle vormen van gezinnen tegenkom.

Wat ga jij doen of laten om goed voor jezelf te zorgen in het nieuwe jaar?

2018-12-29T14:35:34+01:0029 december, 2018|Nieuws|

Samenwerken

“Zijn dochters eten soms voor de tv, dat doen wij nooit. Eten doen wij altijd aan tafel.” Ze kijkt mij hoopvol aan en kijkt vervolgens vanuit haar ooghoeken naar haar nieuwe partner die rechts van haar zit. “Dat vind ik wel lastig hoe hiermee om te gaan als we met onze beide gezinnen bij elkaar zijn.”

Het is de Week van de Opvoeding met als thema dit jaar Opvoeden is Samenspel. Opvoeden doe je niet alleen. Het is een samenwerking tussen onder meer ouders, kinderopvang, scholen, sportverenigingen en gemeente. Ik moest meteen aan die mooie quote denken “It takes a village to raise a child” want al die onderdelen hebben inderdaad invloed op de ontwikkeling van kinderen. En vergeet social media niet. Opvoeden is nog steeds een hot topic: er zijn vele boeken, cursussen worden aangeboden en internet staat er bol van. Al die informatie is ondersteunend en kan tegelijkertijd ook voor onzekerheid zorgen.

Met enige regelmaat krijg ik ouders in mijn praktijk die twijfelen of ze het wel goed doen. Ik kijk dan met ze mee en het valt mij op hoeveel er onbewust wél goed gaat. En het besef dat het ‘normaal’ is dat een peuter tijdens het eten op zijn stoel gaat staan of ‘zomaar’ opstaat en wegloopt, is vaak al fijn. Tussen het hectische gezinsleven door waarin gejongleerd wordt met volle agenda’s (van ouder én kind) blijft het zinvol om af en toe eens bij de opvoeding stil te staan. Al helemaal als er zich een nieuwe ontwikkelingsfase aandient zoals de puberteit bijvoorbeeld. Je hoeft niet per se in alles op één lijn te zitten, maar het eens zijn over de grote lijnen is wel fijn. Wat ik in elk geval altijd adviseer is om als ouder consistent te zijn. Niet de ene dag heel relaxt zijn over het bord dat niet naar de keuken is gebracht en de volgende dag ontploffen als het niet gedaan is.

Een samengesteld/stiefgezin is een fusie van twee culturen. Daar is het essentieel om stil te staan bij de basis en je te verdiepen in elkaars normen, waarden en gewoontes. Dat vraagt om flexibiliteit…

“En hoe zie jij dat?” vraag ik en kijk naar hem. Het is even stil. “Het heeft altijd wel wat gezelligs, zo voor de tv eten met z’n allen…vooral in het weekend. Dat deden we bij mij thuis vroeger ook vaak zo” antwoordde hij. “Maar ik begrijp wel wat ze zegt.” Ze glimlacht en frutselt wat met haar sjaal. “Wat we misschien kunnen doen…“ zei ze de woorden langzaam uitsprekend, “…is dat we in het weekend dat we met z’n allen zijn, we op zondag voor de tv eten…?”  Een nieuwe spelregel voor het Samenspel has been born.

2018-10-02T17:03:06+01:002 oktober, 2018|Nieuws, Opvoeding, Samengesteld Gezin|
Laad meer berichten